Ήταν η πρώτη φορά που έκανα τη διαδρομή αυτή, προς Αθήνα, με τέτοια συναισθήματα… Αν με ρωτήσεις τί είδους, θα σου έλεγα κυρίως φόβο… Φόβο για το τί θ’ ακούσω, θα δω… Φόβο για το πώς θα εξελισσόταν το ΣΚ… Φόβο για το πώς θα επέστρεφα την Κυριακή… Ενοχές, ντροπή… Ποτέ δεν είχα νιώσει έτσι…300+ χλμ έτσι…
Έφτασα, σου έστειλα και προσπάθησα να βολευτώ… Μου παρήγγειλες μπύρα, εγώ είχα ήδη ξεκινήσει… Ένοιωθα εξαιρετικά άβολα, αμήχανα… Η ώρα περνούσε… Χτύπησες την πόρτα, σου άνοιξα… Αυτό που αντίκρισα σίγουρα μου έκοψε την ανάσα… Ήσουν πανέμορφη, ΘΕΑ!!!Το άσπρο φόρεμα έκανε υπέροχη αντίθεση με το μαυρισμένο σου κορμί… Τα μαλλιά σου ίσια, χυτά στους ώμους σου… Φορούσες εκείνα τα πέδιλα που ήξερες ότι μου άρεσαν… Τα νυχάκια σου βαμμένα άψογα με στρασάκια να τα κοσμούν… Ένας σκορπιός στο πόδι σου το κερασάκι στην τούρτα… Τα είδα όλα αυτά σε δευτερόλεπτα…Μετά… Μετά είδα τα μάτια σου κι όλα χάθηκαν… Θλιμμένα… Πόσο με πόνεσε… Και ήταν μόνο η αρχή… Προς μεγάλη μου έκπληξη άλλαξες βάζοντας κάτι πιο άνετο, ξάπλωσες και μου είπες… “Λέγε, σ’ ακούω…”… Σα να το είχες σχεδιάσει… Από όσα ένοιωσα βλέποντάς σε, στη σκληρή πραγματικότητα…
Περάσαμε 23 ώρες μαζί… 23 ώρες με ποικίλα συναισθήματα… Αρχίσαμε να μιλάμε…. Τα ερωτήματα προφανή κι εύλογα… Σκληρά… Οι απαντήσεις ειλικρινείς… Είπαμε, δεν υπήρχε και δεν υπάρχει, άλλος δρόμος… Ήταν στιγμές, πολλές, που ένοιωθα ότι με πυροβολούσες… Χωρίς να σε κατηγορώ, αλλά έτσι ένοιωθα… Ξέρω ότι δεν τελειώσαμε με τις ερωτήσεις… Κάποια στιγμή βγήκα από το μπάνιο και σε είδα να μου απλώνεις το χέρι, το έπιασα, με τράβηξες κοντά σου, τα χείλη μας άγγιξαν… Σ’ αυτές τις 23 ώρες υπήρξαν πολλές στιγμές που ήμασταν όπως πάντα… Τρυφερά, αγαπημένα, παθιασμένα… Άλλες στιγμές όμως… Δεν θέλω καν να τις θυμάμαι αλλά δεν μπορώ και να τις ξεχάσω… Εγώ φταίω… Τα σκουντήματα στον ύπνο μου πολλαπλασιάστηκαν… Κι όταν ξυπνάω βλέπω τα ματάκια σου θλιμμένα και τρελαίνομαι…
Συνεχίζεται… Άπειρα πολύ πολύ…
Ελπίζω να το ακούσουμε και να το χορέψουμε μαζί σε λίγες μέρες έρωτά μου…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου