Το συννεφάκι μας…

Μου έστειλες το Σάββατο το βράδυ αυτό το μήνυμα: “Νυστάζω και συγχρόνως αντιστέκομαι… Φοβάμαι… Τα όνειρα εκείνα τα ευτυχισμένα θέλω να δω… Τότε που η μόνη μου έννοια ήταν σε ποιο συννεφάκι ήμασταν… Ποιός το περίμενε πως από λευκό και φωτεινό γκρίζο θα γινόταν και απειλητικό και θα σκοτείνιαζε όλο τον ουρανό μου;”…

Εδώ και μέρες φοβάμαι το πρωί να σε ρωτήσω πως κοιμήθηκες, φοβάμαι την απάντηση… Θα ήθελα να μου πεις ότι απλά κοιμήθηκες καλά, ήσυχα… Δεν περιμένω να δεις όμορφα όνειρα… Όχι στην παρούσα φάση… Το μήνυμά σου, όπως κι άλλα στο παρελθόν, με πόνεσε… Πάρα πολύ… Δεν σε κατηγορώ ούτε λέω ότι το κάνεις επίτηδες ματάκια μου, έχεις απόλυτο δίκιο… Πονάω όχι για τα λόγια που λες, αλλά για όλα όσα νιώθεις επειδή ξέρω ότι εγώ φταίω…

Θυμάμαι μια στιγμή το Σάββατο στην Αθήνα… Μάλλον πολλές θυμάμαι… Όλες… Ξαπλωμένοι το Σάββατο το απόγευμα και μιλούσες… Κάθε σου λέξη με πονούσε όλο και περισσότερο… Τότε έκλαψα… Κάθε φορά που θυμάμαι τα λόγια σου δακρύζω… Δεν πειράζει, είναι για καλό… Πολλές στιγμές εκείνες τις 23 ώρες δεν ήξερα τι να πω… Εκείνες τις στιγμές όμως… Δεν μπορείς να φανταστείς πως ένιωσα ματάκια μου, πόσο ανάξιός σου, πόσο χαζός…

Στο έχω ξαναπεί… Φαντάσου την πιο ζεστή μέρα που έχεις ζήσει… Περπατάς για ώρα… Ιδρώνεις και διψάς αφάνταστα… Φτάνεις κάπου και παίρνεις ένα μπουκάλι κρύο νερό να πιεις… Γουλιά – γουλιά νιώθεις κάθε κύτταρο του κορμιού σου να ξεδιψά και παράλληλα μία αγαλλίαση, μία απόλαυση… Κάτι τέτοιο ένιωθα κάθε φορά που σ’ έβλεπα ξανά, που σε φιλούσα, που ένιωθα το άγγιγμά σου, που, που, που…

Άπειρα πολύ πολύ…

Επόμενη μέρα…

Ήταν η πρώτη φορά που έκανα τη διαδρομή αυτή, προς Αθήνα, με τέτοια συναισθήματα… Αν με ρωτήσεις τί είδους, θα σου έλεγα κυρίως φόβο… Φόβο για το τί θ’ ακούσω, θα δω… Φόβο για το πώς θα εξελισσόταν το ΣΚ… Φόβο για το πώς θα επέστρεφα την Κυριακή… Ενοχές, ντροπή… Ποτέ δεν είχα νιώσει έτσι…300+ χλμ έτσι…

Έφτασα, σου έστειλα και προσπάθησα να βολευτώ… Μου παρήγγειλες μπύρα, εγώ είχα ήδη ξεκινήσει… Ένοιωθα εξαιρετικά άβολα, αμήχανα… Η ώρα περνούσε… Χτύπησες την πόρτα, σου άνοιξα… Αυτό που αντίκρισα σίγουρα μου έκοψε την ανάσα… Ήσουν πανέμορφη, ΘΕΑ!!!Το άσπρο φόρεμα έκανε υπέροχη αντίθεση με το μαυρισμένο σου κορμί… Τα μαλλιά σου ίσια, χυτά στους ώμους σου… Φορούσες εκείνα τα πέδιλα που ήξερες ότι μου άρεσαν… Τα νυχάκια σου βαμμένα άψογα με στρασάκια να τα κοσμούν… Ένας σκορπιός στο πόδι σου το κερασάκι στην τούρτα… Τα είδα όλα αυτά σε δευτερόλεπτα…Μετά… Μετά είδα τα μάτια σου κι όλα χάθηκαν… Θλιμμένα… Πόσο με πόνεσε… Και ήταν μόνο η αρχή… Προς μεγάλη μου έκπληξη άλλαξες βάζοντας κάτι πιο άνετο, ξάπλωσες και μου είπες… “Λέγε, σ’ ακούω…”… Σα να το είχες σχεδιάσει… Από όσα ένοιωσα βλέποντάς σε, στη σκληρή πραγματικότητα…

Περάσαμε 23 ώρες μαζί… 23 ώρες με ποικίλα συναισθήματα… Αρχίσαμε να μιλάμε…. Τα ερωτήματα προφανή κι εύλογα… Σκληρά… Οι απαντήσεις ειλικρινείς… Είπαμε, δεν υπήρχε και δεν υπάρχει, άλλος δρόμος… Ήταν στιγμές, πολλές, που ένοιωθα ότι με πυροβολούσες… Χωρίς να σε κατηγορώ, αλλά έτσι ένοιωθα… Ξέρω ότι δεν τελειώσαμε με τις ερωτήσεις… Κάποια στιγμή βγήκα από το μπάνιο και σε είδα να μου απλώνεις το χέρι, το έπιασα, με τράβηξες κοντά σου, τα χείλη μας άγγιξαν… Σ’ αυτές τις 23 ώρες υπήρξαν πολλές στιγμές που ήμασταν όπως πάντα… Τρυφερά, αγαπημένα, παθιασμένα… Άλλες στιγμές όμως… Δεν θέλω καν να τις θυμάμαι αλλά δεν μπορώ και να τις ξεχάσω… Εγώ φταίω… Τα σκουντήματα στον ύπνο μου πολλαπλασιάστηκαν… Κι όταν ξυπνάω βλέπω τα ματάκια σου θλιμμένα και τρελαίνομαι…

Συνεχίζεται… Άπειρα πολύ πολύ…

Ελπίζω να το ακούσουμε και να το χορέψουμε μαζί σε λίγες μέρες έρωτά μου…

Μου λείπεις…

Μου λείπεις ματάκια μου… Μου λείπεις απίστευτα…

• μου λείπουν τα μάτια σου, ο τρόπος που με κοιτούσαν, το χρώμα τους…
• μου λείπει η φωνή σου, τα λόγια σου…
• μου λείπει το άγγιγμά σου, το χάδι σου…
• μου λείπουν τα χείλια σου, το φιλί σου…
• μου λείπουν τα τρυφερά σου, κι όχι μόνο, μηνύματα…
• μου λείπει το ν’ ακούω το κινητό μου να χτυπάει και να ξέρω ότι είσαι εσύ…
• μου λείπει το πρωινό σου ξύπνημα…
• μου λείπουν τα γλυκόλογα στα μηνύματά σου, το να τα τελειώνεις πάντα με το “Άπειρα πολύ πολύ”
• μου λείπει το να κάνουμε έρωτα..
• μου λείπει η δημόσια υπάλληλος που γυρνάει σπίτι και πρέπει να κοιμηθεί…
• μου λείπει να σε λέω “ΨΩΝΑΡΑ!!!!”…
• μου λείπει η οδήγησή σου…
• μου λείπει το πώς αντιδράς στη δικιά μου οδήγηση…
• μου λείπουν τα ΠΑΝΤΑ από εσένα, μ’ εσένα!!!

Άπειρα πολύ πολύ…

Ερινύες…

Όσο περνάνε οι μέρες και πλησιάζει η μέρα που θα βρεθούμε, τόσο αυξάνεται και η αγωνία μου… Ξέρω, στο έχω ξαναπεί άλλωστε, ότι ο μόνος τρόπος να σ’ έχω ξανά κοντά μου είναι αυτός της αλήθειας… Κι αυτή θα πω απαντώντας στις ερωτήσεις σου… Ελπίζω από κοντά να καταλάβεις ότι λέω αλήθεια και να συνεχίσουμε να είμαστε μαζί… Γιατί αυτό θέλω ματάκια μου… Να είμαστε μαζί…

Θυμάσαι στην αρχή της σχέσης μας;;; Είχαμε πάει για τσίπουρα με τα παιδιά από το γραφείο, πήρες τηλέφωνο… Σου είπα ότι όλοι είχαν προσέξει ότι είχα αρχίσει να γελάω, να πειράζω κόσμο… Σου είπα ότι εσύ είχες φέρει το χαμόγελο στα μάτια μου… Θυμάμαι πόσο είχες χαρεί… Τώρα ο μαλάκας έκανα τα δικά σου ματάκια να σκοτεινιάσουν… Περισσότερο με πονάει που σε στεναχώρησα, που σ’ έκανα να νιώσεις έτσι… Μου έστειλες χθες αυτό το μήνυμα: “Πόσο ευτυχισμένη ήμουν πριν 18 ημέρες… Αχ και να ήξερες”… Δεν έχω λόγια…

Την τελευταία φορά που μίλησα από κοντά με τη Σοφία μου είπε ότι όταν βρω την επόμενη που κρίνω ότι αξίζει, να την προσέχω σαν τα μάτια μου… Τη βρήκα στο πρόσωπό σου… Αξίζεις πάρα μα πάρα πολλά… Δε θέλω να σε χάσω… Θέλω να σε κάνω γυναίκα μου… Θέλω να σε κάνω να νιώσεις όπως πριν 18 μέρες και να μείνεις έτσι… Ευτυχισμένη…

Άπειρα πολύ πολύ…

Δεν μπορώ να πιστέψω…

 

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι:

• η τελευταία βραδιά μαζί ήταν στο γάμο του Νίκου…
• δώσαμε το τελευταίο μας φιλί εκείνο το βράδυ πριν κοιμηθούμε…
• κάναμε έρωτα τελευταία φορά εκείνο το Σάββατο το πρωί…
• δεν θα σε δω ν’ ανοίγεις φύλλο για πίτα σπίτι μας…
• δεν θα ξαναδώ να πλένεις τη βεράντα μας…
• δεν θα μου ξαναφτιάξεις καφέ…
• δεν θα ξαναπάμε για μπύρα στη μπυραρία μας…
• δεν θα ξαναπάμε στο Μικρολίμανο για φαγητό…
• δεν θα ανταλλάξουμε ξανά μηνύματα την ώρα που θα έρχεσαι σπίτι μας…
• δεν θα ξανακούσω τη φωνούλα σου να με ξυπνάει το πρωί…
• δεν θα μου ξαναπείς καληνύχτα στο κρεβάτι μας…
• δεν θα δούμε τους U2 μαζί…
• ούτε τον Ρέμο…
• δεν θα μου φτιάξεις σαρμαδάκια… Ούτε στιφάδο (τώρα μου ήρθε αυτό ματάκια μου)…
• δεν θα ξαναδούμε το νηsos μαζί…
• δεν θα ξαναπάμε κινηματογράφο μαζί…
• δεν θα με δεις να παίζω μπιλιάρδο με τον “Τέλειος και Σέξι” μαζί…
• δεν θα ψωνίσουμε ξανά ψάρια μαζί στην παραλία…
• δεν θα πάμε να δούμε τον Θρύλο μαζί στο Γ. Καραϊσκάκης…
• δεν θα σε ξαναπώ “γυναίκα μου”, δεν θα με ξαναπείς “άντρα σου”…

Είναι άπειρα αυτά που θέλω να γράψω… Αλλά δεν ξέρω αν είναι όλα σημαντικά… Όμως είπαμε, και τ’ ασήμαντα έχουν την αξία τους… Δε θέλω να σε χάσω μωρό μου… Θέλω να τα ξανακάνουμε όλα αυτά… Να τα κάνουμε για πολλά χρόνια… Να σε λέω κοριτσάκι μου όπως μας αρέσει… Και πολλά άλλα…

Άπειρα πολύ πολύ…

Κατσικούλα μου…

Δευτέρα, 9/8/2010

Αρχίζω να γράφω με ημερομηνίες μιας και δεν ξέρω πότε θα ολοκληρώσω το κείμενο ώστε να το ανεβάσω…

Χθες μου ζήτησες να σου στείλω φώτο του μικρού, να τις έχεις μου είπες… Σου είπα ότι δε μου άρεσε, δε μου ακούστηκε καλό αυτό… Μου απήντησες να μη βιάζομαι να βγάζω συμπεράσματα… Ο χρόνος θα δείξει… Χθες το βράδυ μου έστειλες την πιο ψυχρή καληνύχτα και σήμερα την πιο ψυχρή καλημέρα ever… Θυμάσαι τί σου έγραφα στο πρώτο μας post;;; Για τα μηνύματά σου…

Δικαίως εν μέρη, δε πιστεύεις τίποτε… Ότι και να σου πω… Αλλά κι επίσης ισοπεδώνεις τα πάντα… Αμφισβητείς την αγάπη μου για σένα… Σα να λες και δεν έκανα τόσα και τόσα χιλιόμετρα, όχι μόνο για δουλειά, αλλά και για να σε βλέπω… Θυμάσαι που κάποιες φορές μου έλεγες να μην κατεβαίνω Αθήνα για να ξεκουράζομαι και σου έλεγα όχι, θέλω να έρχομαι για σένα; Δεν ήθελα να βλέπω τα ματάκια σου λυπημένα επειδή θα κάναμε μέρες να βρεθούμε… Κάθε φορά που έφευγες και σ’ έβλεπα έτσι ένιωθα τόσο ανήμπορος, τόσο αβοήθητος… Όταν έμαθα, στις αρχές της χρονιάς, ότι θα έπρεπε να κατεβαίνω λιγότερο, το πρώτο που μου πέρασε από το μυαλό ήταν το πώς θα σου το πω, τί θα κάνουμε… Πάντα είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου εκείνα που έγραφες στο προφίλ σου για τις σχέσεις από απόσταση…

Αλλά ακόμη κι αν αμφισβητείς όλα αυτά… Το παιδί μας;;; Το ότι γνωρίστηκες με το κάθαρμα δε σου λέει κάτι ματάκια μου;;; Θεωρείς ότι το έκανα ελαφρά τη καρδία;;; Ότι το έκανα για να σου ρίξω στάχτη στα μάτια;;; Ελπίζω να μη με θεωρείς τόσο κακό άνθρωπο…

Σ’ αγαπάω μωρό μου… Ναι, έκανα λάθη… Όμως πολλά απ’ όσα θέλω να σου πω δεν λέγονται από μακριά… Μόνο από κοντά… Οι εξηγήσεις δεν είναι δυνατόν να δοθούν παρά μόνο από κοντά…

Άπειρα πολύ πολύ…

Τρίτη, 10/8/2010

Πιο ήρεμα τα πράγματα σήμερα θα έλεγα μωρό μου… Εξακολουθείς φυσικά να είσαι ψυχρή… Ήθελες να κάνεις κάτι με τις φώτο του παιδιού μας αλλά επειδή σε ρωτούσα τί τις θέλεις χαλάστηκες λες και το άφησες… Είπες ότι είσαι πολύ παρορμητική και πρέπει να το περιορίσεις… Δεν ξέρω… Δεν καταλαβαίνω να πω την αλήθεια…

Πήγες για μπάνιο και λες ότι το βράδυ θα κατέβεις στην πόλη… Νομίζω ότι είναι καλό αυτό… Βγαίνεις από το καβούκι σου, χαλαρώνεις ίσως… Ξέρω ότι δεν είναι παρά μόνο η αρχή κι ότι (ελπίζω) έχουμε πάρα πολύ δρόμο μπροστά μας… Αλλά είμαι πρόθυμος να τον διαβώ μαζί σου, αρκεί να είμαστε μαζί…

Επιστρέφει η Λένα σήμερα… Ανυπομονώ να της μιλήσω… Να μάθω τη γνώμη της και ίσως την αίσθηση που έχει για τις όποιες προθέσεις σου για το κοινό μας μέλλον… Ξέρω ότι δεν θα μου πει κάτι στα ίσια, είναι φίλη σου πάνω απ’ όλα, αλλά ίσως καταλάβω κάτι…

Θα περιμένω ακόμη μια μέρα και θα το ανεβάσω αύριο, αφού γράψω πρώτα κάτι…

Άπειρα πολύ πολύ…

Τετάρτη 11/8/2010

Ήρεμη μέρα σχετικά σήμερα… Δεν είπαμε πολλά… Εξακολουθείς να μη βγαίνεις κι αυτό δε σου κάνει καλό… Τεσπά, εσύ ξέρεις… Μίλησα με με τη Λένα, όπως κι εσύ… Περιμένω να βρεθείτε από κοντά, να σε ηρεμήσει… Να σε ηρεμήσει, λέμε τώρα…

Μιλάω με το κάθαρμα τώρα… Την ψωνάρα… Άκου “Τέλειος και σέξι” στα 12!!! Ελπίζω να σου έφτιαξε μια σταλίτσα τη διάθεση…

Το ανεβάζω και συνεχίζω αύριο…

Άπειρα πολύ πολύ…

Υ.Γ. Όπως είδες ανέβασα πριν και τα e-mail που σου έστειλα… Νομίζω ότι έπρεπε γατούλα μου…

Η παρουσία σου…

Μετά τη Δευτέρα σήμερα ξαναβγήκα από το σπίτι μας… Η πόλη είναι άδεια χωρίς εσένα, χωρίς την παρουσία σου…  Δε χρειάζεται να είσαι εδώ για να νιώθω την παρουσία σου… Τώρα όμως δε σε νιώθω… Έτσι προτιμώ να μένω σπίτι μας όπου τα πάντα είναι εσύ, μου θυμίζουν εσένα… Δεν είναι μόνο τα σεντόνια που έχουν τη μυρωδιά σου, το μαξιλάρι σου, η μπλούζα που φορούσες, τα ριχτάρια και τα μαξιλάρια, οι κουρτίνες και τα λουλούδια στη βεράντα μαζί με χίλια δυο άλλα πράγματα… Είναι τα πάντα… Μπήκες στο σπίτι και το έκανες δικό σου…

Ξέρεις καλά ότι έχω χωρίσει κι άλλες φορές στο παρελθόν… Πόνεσα, έκλαψα, αποσύρθηκα, χάθηκα… Αλλά έτσι δεν έχω νιώσει ποτέ… Άδειος… Απελπισμένος… Αβοήθητος… Μαλάκας… Βάλε όσους χαρακτηρισμούς θέλεις κι επιθυμείς… Ξέρω πολύ καλά τι νοιώθω όμως… Ξέρω πολύ καλά τι χάνω… Ξέρω πολύ καλά πόσο λάθος ήμουν… Ξέρω πολύ καλά πόσα είμαι πρόθυμος να κάνω για να είμαστε μαζί… Αρκεί να σ’ έχω στην αγκαλιά μου και να βλέπω τα ματάκια σου να γελάνε…

Μόλις κλείσαμε το τηλέφωνο… Όταν μου είπες να σου στείλω για να πάρεις τηλέφωνο το θεώρησα καλό σημάδι… Μετά από αυτά που άκουσα… Συγνώμη ματάκια μου που σ’ έκανα να νιώσεις έτσι!!! Πίστεψέ με (αν και δεν θα το κάνεις), σε καμία περίπτωση δεν το ήθελα… Σ’ αγάπησα και σ’ αγαπάω μωρό μου… Στο είπα κάποια στιγμή, έκανα άπειρα χιλιόμετρα για να σε βλέπω, το έκανα γιατί το ήθελα, γιατί σ’ αγαπούσα… Μου έλεγες να ξεκουραστώ αλλά ήθελα να το κάνω στην αγκαλιά σου… Κάθε φορά που σ’ έβλεπα να στεναχωριέσαι γιατί έφευγες, τρελαινόμουν κι ας μη το έδειχνα… Δεν ήθελα να σε φορτώσω κι εγώ… Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για σένα… Και το ότι γνωριστήκατε με το κάθαρμα είναι ακόμη μία απόδειξη για το ότι σ’ αγαπάω… Μπορεί να έλεγα ψέματα, απ’ ότι πιστεύεις στ’ άλλα, αλλά όχι με το παιδί μου… Ποτέ… Και το ξέρεις… Το μόνο που είμαι σε θέση να ζητήσω είναι μια ευκαιρία να τα πούμε από κοντά… Το ιδανικό θα ήταν στη βεράντα μας αλλά δε νομίζω να το θέλεις… Όπου μου ζητήσεις θα έρθω… Να με δεις να στα λέω και μετά ας γίνει ότι θελήσεις…

Δεν έχει νόημα να πω κι άλλα… Πρέπει να τα πούμε κι από κοντά… Θυμήσου γατούλα μου… Επειδή ακριβώς δε θέλω να σε χάσω, ο μόνος δρόμος να το κάνω είναι η αλήθεια… Και μόνο αυτή σου λέω…

 

Άπειρα πολύ πολύ

Μια ύστατη ευκαιρία

Μια ύστατη ευκαιρία ζητάω ματάκια μου για πολλούς λόγους…

• Για να κάνουμε πραγματικότητα όλα όσα ονειρευτήκαμε και σχεδιάσαμε…
• Για να δούμε μαζί το παιδί μας να μεγαλώνει, να γίνεται αντράκι και μετά άντρας…
• Για να ζήσουμε μαζί τις αγωνίες της εφηβείας, να σ’ έχω στο πλευρό μου να με συμβουλεύεις…
• Για να ξαναπάμε οι τρεις μας διακοπές… Να μας νομίζουν και πάλι οικογένεια, κάτι που άλλωστε το νιώθουμε ότι είμαστε.. Ίσως αυτή τη φορά πιάσεις και ψάρια…
• Για φτιάξουμε στο σπιτάκι μας όπως μας αρέσει, να πρασινίσουμε κι άλλο τη βεράντα μας…
• Για να ξαναπάμε άπειρες φορές για τσίπουρα και μετά να κάνουμε τις περίφημες συζητήσεις μας…
• Για να κάθεσαι να με κοιτάς όταν δουλεύω προσπαθώντας να καταλάβεις τι κάνω, να με στηρίζεις και να μου δίνεις έμπνευση…
• Για να πάμε του χρόνου μαζί στα Χανιά και στην Παλιόχωρα… Πιασμένοι χέρι – χέρι να με ξεναγήσεις στα στενά των Χανίων και να με μυήσεις σε γεύσεις και μυρουδιές…
• Για να νιώσουμε το χάδι και το άγγιγμα ο ένας του άλλου, να μυρίσουμε το άρωμά του, ν’ ακούσουμε τη φωνή του…
• Για να ξαναπάμε μαζί σε γάμους και βαφτίσια… Για να μας ξαναπούν «και στα δικά σας»…
• Για να με ξαναπείς «άντρα μου» κι εγώ «γυναίκα μου»…
• Για να σε δω στο πλευρό μου νυφούλα… Για να γλεντήσουμε κι εμείς μαζί με τους ανθρώπους που αγαπάμε…
• Για να γεμίζω με νερό τα μπουκάλια που αφήνεις μισογεμάτα, για να κλείνω τα συρτάρια που δεν κλείνεις καλά, για να σε βλέπω να πλένεις τη βεράντα, για να μαγειρεύουμε, για να σε βλέπω να καθαρίζεις το σπίτι και ν’ αγχώνομαι μη μου κουραστείς…
• Για να σου ξανακάνω παράπονα «εμένα πουθενά δε με πας» κι εσύ να μου λες «παντού θα σε πάω μωρό μου»…
• Για να ‘ναι η φωνούλα σου η πρώτη που ακούω το πρωί και η τελευταία το βράδυ…
• Για να ξυπνάμε κάθε πρωί μαζί σ’ ένα χρόνο περίπου από τώρα…
• Για να κάνουμε έρωτα όπως μας αρέσει να κάνουμε… Για να ερεθίζουμε ο ένας τον άλλο με μηνύματα και με mail…
• Για να πάμε μαζί στη Μονεμβάσια και το Γαλαξίδι, το Montpellier και το Monaco…
• Για να οδηγάω και να αγχώνεσαι γιατί τρέχω, για να σε βλέπω ν’ ανεβαίνεις στη BMW και να χαιρετάς τα πλήθη…
• Για να δούμε και τον επόμενο τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλου μαζί… Ίσως το κάθαρμα να μην είναι μαζί μας, 16 θα είναι τότε, αλλά ποτέ δεν ξέρεις…
• Για ν’ ανακαλύψουμε τα δικά νησιά… Την Αλόννησο, την Κάσο, τη Σίφνο και ποιος ξέρει ποια άλλα…
• Για να μπορέσουμε να ζήσουμε κι άλλες στιγμές πάθους σαν αυτές στη Αλόννησο…
• Για να σου κάνουμε με το κάθαρμα κι άλλες φορές εκπλήξεις στα γενέθλιά σου…
• Γιατί σ’ αγαπάω και το ξέρεις… Γιατί μ’ αγαπάς και το ξέρω…

Είναι πολλά αυτά που θα ήθελα να πω και μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή… Από σπουδαία έως μικροπράγματα… Αλλά και τα μικροπράγματα μετράνε…

Ξέρω ότι μια συγνώμη, όσο ειλικρινείς και μέσα από την ψυχή μου κι αν είναι, δεν φτάνει, δεν θα εξαφανίσει δια μαγείας τα πάντα… Θυμάμαι τη Βάγια να λέει: «Όταν αγαπάς, συγχωρείς!»… Θα μου πεις για πόσο, πόσες φορές;;; Θα σου απαντήσω για μία τελευταία… Την ύστατη ευκαιρία… Δεν θα ‘ναι εύκολα, το αντίθετο… Θα πρέπει να μιλήσουμε, να συζητήσουμε για ώρες, μέρες… Να με ρωτήσεις ότι θέλεις και να σου απαντήσω με απόλυτη ειλικρίνεια… Αλλά κι εσύ να μου πεις τα πάντα που σ’ ενοχλούν και σ’ έχουν στοιχειώσει, καθετί που κάνω και σ’ ενοχλεί… Αν αυτή τη φορά συνεχίσουμε, μιλήσουμε, ανοιχτούμε 100%, τότε οι βάσεις που θα βάλουμε θα είναι πολύ πιο γερές και στέρεες…

Για εμάς…

Ανοίγω το χώρο αυτό ματάκια μου για να γράφω για ότι συμβαίνει τον καιρό αυτό… Με ξέρεις ότι είναι κάτι το οποίο έχω ανάγκη να κάνω… Το πότε θα σου δώσω τη διεύθυνση να τα διαβάσεις, θα δείξει… Λέω να τη δώσω στη Λένα όταν με το καλό επιστρέψει…

Η ώρα είναι 7:15, έχω ξυπνήσει από της 6 αλλά δε σου έχω στείλει μήνυμα… Φοβάμαι… Από τη μία δεν αντέχω αυτό το ψυχρό ύφος των μηνυμάτων σου… Όπως είπα όμως φοβάμαι το περιεχόμενό τους… Με τον καιρό θα μιλήσουμε για όσα έγιναν, πολλά τα έχεις παρεξηγήσει…

Κλείνοντας, το αγαπημένο σου τραγούδι από το οποίο πήρε και τον τίτλο του το blog αυτό… Ελπίζω ν’ ακούσω το κινητό μου να χτυπάει στο μέλλον άπειρες φορές με τον ήχο αυτό…

Άπειρα πολύ πολύ