Λίγη μουσική…

Πάντα μου έλεγες ματάκια μου ότι σου άρεσε να επιλέγω μουσική για σένα… Ελπίζω κι αυτή τη φορά να σου αρέσουν οι επιλογές μου… Κυρίως rock ερωτικά τραγούδια…

Cinderella - Don't Know What You Got (Till It's Gone)

 

Steelheart - She's Gone

 

Guns N' Roses - November Rain

 

Knocking on heavens door

 

Bon Jovi - Bed Of Roses

 

Def Leppard - Love Bites

 

The Moody Blues - Nights In White Satin

 

Pink Floyd - Wish You Were Here

 

Phil Collins I Wish It Would Rain Down

 

(I Just) Died in Your Arms - Cutting Crew

 

Reo Speedwagon-Keep on loving you

Σ’ αγαπάω γατούλα μου… Άπειρα πολύ πολύ

Υ.Γ. Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει αυτό…

Metallica - The Unforgiven II

Εκείνη η μέρα…

Θυμάμαι την πρώτη φορά που ήρθες σπίτι μας… Κοιτούσα από το παράθυρο να σε δω να έρχεσαι… Σ’ έβλεπα να περπατάς προς το σπίτι μας σέρνοντας πίσω τη βαλίτσα σου… Βήματα φαινομενικά αποφασιστικά αλλά και διστακτικά, βάδιζες στο άγνωστο… Η συνέχεια γνωστή… Ο τίτλος όμως δεν αναφέρεται σ’ εκείνη την ημέρα… Αναφέρεται σε μία άλλη που την έβλεπα κάθε πρωί που ξυπνούσα να πλησιάζει… Και ξαφνικά μου φαίνεται τόσο μακρινή… Ας δούμε αν μπορώ να περιγράψω εκείνη τη μέρα…

Όλη την εβδομάδα μιλήσαμε ελάχιστα… Αν και είχες άδεια όλη τη μέρα έτρεχες ψάχνοντας, πακετάροντας, στριμώχνοντας πράγματα σε κούτες και βαλίτσες… Την Πέμπτη το απόγευμα κατέβηκα στην Αθήνα με το λεωφορείο μιας και θα επιστρέφαμε Βόλο με το Χ5… Το Jazz δεν έφτανε με τίποτε να κουβαλήσει όσα είχες μαζέψει, εδώ το δικό σου απ’ ότι κατάλαβα θα ζοριζότανε… Πρότεινα να πάρουμε φορτηγό αλλά με κατηγόρησες ότι σε κοροϊδεύω… ΕΓΩ;;;; Εγώ που ποτέ δεν το είχα κάνει;;;

Η διαδρομή ήταν σαφέστατα η πιο χαρούμενη που είχαμε κάνει ποτέ… Επιτέλους πηγαίναμε μόνιμα ΣΠΤΙ ΜΑΣ!!! Φυσικά δεν παρέλειπες να ρίχνεις κλεφτές ματιές στο κοντέρ μιας και οδηγούσα εγώ… Πρόσεχα όμως μιας και δεν ήθελα τίποτε άλλο να σε απασχολεί παρά το σπίτι μας… Και οι δύο βιαζόμασταν να φτάσουμε Βόλο οπότε δεν κάναμε καμία στάση στο δρόμο… Πλησιάζοντας Βόλο πήρα τηλέφωνο τον Αναστάση που θα μας βοηθούσε στο κουβάλημα…

Βρεθήκαμε έξω από το σπίτι μας… Αγκαλιές, φιλιά, ευχές… Ήμασταν χαρούμενοι!!! Ανεβάσαμε τα πράγματα μέχρι έξω από την πόρτα, θέλαμε να μπούμε δυο μας στο σπίτι μας πρώτη φορά… Της είχα και κάποιες εκπλήξεις… Το πρώτο που είδε ήταν μια μεγάλη ανθοδέσμη να την περιμένει στο τραπεζάκι απέναντι από την πόρτα μ’ ένα φάκελο από κάτω της που έγραφε: “Για σένα γατούλα μου, άνοιξέ τον”…

Αγάπη μου

Αυτή η μέρα είναι από μόνη της ξεχωριστή… Προσπάθησα όμως να την κάνω λίγο περισσότερο… Αν γυρίσεις πίσω θα δεις μια καινούργια κουζίνα που θα μαγειρεύουμε τα φαγητά μας με αγάπη… Έξω στη βεράντα μερικές καινούργιες γλάστρες (ελπίζω να έκανα καλή επιλογή) για να ομορφαίνουν τη βεράντα μας και ένα καινούργιο διπλό κρεβάτι για να κοιμόμαστε αγκαλίτσα (κι όχι μόνο)… Σ’ αγαπάω γυναίκα μου…

Ο άντρας σου…

Γύρισες και με κοίταξες ενώ ένα δάκρυ γυάλιζε στην άκρη του ματιού σου… Με αγκάλιασες και μου έδωσες ένα απαλό φιλί… Το δεύτερο ήταν πιο παθιασμένο… “Πάμε να δούμε το κρεβάτι άντρα μου” μου είπες με βραχνή φωνή…

Αργότερα αρχίσαμε να ξεπακετάρουμε τα πράγματά σου… Τα παπούτσια σου γέμισαν το χώρο έξω από την πόρτα… Το κρεβάτι γέμισε με σωρούς ρούχων και των δυο μας όπως και ο χώρος γύρω του με διάφορα άλλα πράγματα… Οι βαλίτσες μας ανέλαβαν να φιλοξενήσουν ρούχα εκτός εποχής και κάποια στιγμή αποφασίσαμε να σταματήσουμε… Όσο κι αν δε το πίστευα είχαμε τακτοποιήσει τα ρούχα μας… Ήμασταν κατάκοποι… Εγκαινιάσαμε την κουζίνα με μία πρόχειρη ομελέτα… Καταλήξαμε στον καναπέ μας να χαζοβλέπουμε τηλεόραση πίνοντας εσύ ένα καλό κρασί κι εγώ ένα καλό ουίσκι…. Τα ποδαράκια σου πάνω στα δικά μου κι εγώ να στα τρίβω απαλά… Τα μάτια μας κλείνανε από την κούραση… ¨Πάμε στο κρεβάτι μας αγόρι μου;” μου είπες νυσταγμένα… “Πάμε κοριτσάκι μου” σου απάντησα…

Δευτερόλεπτα μετά που ξαπλώσαμε είχες κολλήσει το κορμάκι σου πάνω μου… Δεν υπήρχε πια το κενό ανάμεσά μας… Έσκυψα και σε φίλησα απαλά… “Καληνύχτα γυναίκα μου”….¨”Καληνύχτα άντρα μου” μου απήντησες… Αυτό ήταν το τέλος της πρώτης μας μέρας αρχίζοντας την κοινή μας ζωή…

Σ’ αγαπάω γυναίκα μου… Σε λατρεύω… Άπειρα πολύ πολύ!!!

Για σένα ματάκια μου…

Ταξίδι…

Η ιδέα αυτή μου καρφώθηκε στο μυαλό στο δρόμο για την Πάτρα τη Δευτέρα το πρωί… Ήταν το πρώτο μου ταξίδι που δε μου έστειλε ούτε ένα μήνυμα, να την ειδοποιήσω όταν φτάσω έστω… Οδηγούσα και έβλεπα μπροστά μου τα ματάκια της… Δε θυμάμαι τη διαδρομή, απλά θυμάμαι ότι έφτασα… Στο δρόμο όμως σκεφτόμουν… Θυμόμουν…

Πάντα λέγαμε, ονειρευόμασταν, να κάνουμε ένα ταξίδι μαζί… Σκαρώναμε διαδρομές, πόλεις που μας άρεσαν, πόλεις που θέλαμε να επισκεφτούμε… Τελευταία είχα κολλήσει στην Ισπανία… Βαρκελώνη, Βαλένθια, Μαδρίτη, Σαραγόσα και πίσω Βαρκελώνη… Η Μεσόγειος στ’ αριστερά μας καθώς θα κατεβαίναμε προς τη Βαλένθια… Τι διαδρομή… Μπορεί να είχα στο μυαλό μου όλα τ’ αξιοθέατα των πόλεων αυτών αλλά η διαδρομές ήταν αυτές που με τραβούσαν περισσότερο… Παρέλειψα να πω ότι φυσικά θα νοικιάζαμε αυτοκίνητο… Φυσικά θα το οδηγούσα εγώ… Όχι γιατί είναι κακή οδηγός, απλά με την ιλιγγιώδη ταχύτητα που θ’ ανέπτυσσε θα κάναμε τα 358χλμ από Βαρκελώνη μέχρι Βαλένθια σε 2 μέρες!!!!

Τη φαντάζομαι δίπλα μου… Να μιλάει (μπούρου μπούρου που λέμε!!!!), να κοιτάει γύρω γύρω… Να ψάχνει να μου δίνει το αντίτιμο στα διόδια (έχουν στην Ισπανία;;;), επίσημη ταμίας γαρ… Να τεντώνει τα ποδαράκια της να ξεμουδιάσει… Να με χαϊδεύει και να κάνω το ίδιο… Ν’ ακουμπάω το χέρι μου στα πόδια της όπως μου αρέσει να κάνω… Να γραπώνεται απ’ όπου βρίσκει (φοβάται) όταν κάνω προσπεράσεις…

Αλλά φαντάζομαι να σταματάμε σ’ ένα μικρό γραφικό χωριό… Να κρατιόμαστε χέρι-χέρι τριγυρίζοντας σε στενά σοκάκια… Να βρούμε ένα μικρό εστιατόριο να φάμε με θέα στη μεσόγειο, να δοκιμάσουμε Ισπανική κουζίνα και τοπικές σπεσιαλιτέ… Κάπου να πιούμε ένα καφέ…

Και στις μεγάλες πόλεις πάλι χεράκι – χεράκι να δούμε τ’ αξιοθέατα… Την αρχιτεκτονική της Βαρκελώνης και της γέφυρες του Μανθανάρες στη Μαδρίτη… Το Καμπ Νου και το Μπερναμπέου… Και φυσικά την έδρα της αγαπημένης Οσασούνα… Να ψάχνουμε δώρα για το παιδί μας και μαγνητάκια για το ψυγείο μας…

Και τ’ απογεύματα να επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο γεμάτοι εικόνες κι εντυπώσεις, να τα συζητάμε και να καταστρώνουμε το πρόγραμμα της επόμενης μέρες… Να βγαίνουμε το βράδυ και να ψάχνουμε μπαράκια με τάγκο και καλό κρασί… Να επιστρέφουμε αργά το βράδυ και να κάνουμε έρωτα πριν κοιμηθούμε αγκαλιασμένοι…

Ένα τέτοιο ταξίδι ονειρεύομαι… Ένα από αυτά (τα άπειρα) που θέλω να κάνουμε μαζί… Αλλά και πολλά μικρά… Απωθημένο μου έχουν μείνει τα Χανιά μετά τα τόσα όμορφα λόγια που έχω ακούσει να μου λες ματάκια μου… Μια φορά μόνοι μας και μια με το παιδί μας…

Σ’ αγαπάω…

Υπάρχει και κάτι ακόμη που μου έχει κολλήσει στο μυαλό, κάτι που θέλαμε να κάνουμε αλλά αυτό δεν δημοσιεύεται εδώ… Αυτό αλλού… Δεν ξέρω άλλωστε αν πρέπει κι αν θα έχω την όποια “έμπνευση” που χρειάζεται για να το γράψω…

Άπειρα πολύ πολύ σ’ αγαπάω γατούλα μου… Σε λατρεύω γυναίκα μου…

Χορός…

Πέμπτη βράδυ (4/3) στην Πάτρα… Το καρναβάλι φτάνει στην κορύφωσή του… Βλέπω τον κόσμο στο δρόμο να διασκεδάζει και θέλω να κρυφτώ… Η χαρά με πονάει… Πέφτω για ύπνο αλλά η μουσική από το διπλανό μπαράκι είναι τόσο δυνατή που δε μ’ αφήνει να κοιμηθώ… Εκνευρίζομαι, παίρνω τη reception… Το αποτέλεσμα ανύπαρκτο…

Όμως κάτι άλλο συμβαίνει ταυτόχρονα… Ο τύπος που παίζει μουσική κάνει πάρα πολύ καλές επιλογές… Μ’ ένα μαγικό τρόπο τα μάτια μου αρχίζουν να κλείνουν… Δεν παύω όμως ν’ ακούω τη μουσική… Και μεταφέρομαι στο μπαράκι… Μοιάζει, τί μοιάζει, ακριβώς ίδιο είναι, με τον Κουρσάρο… Σε βλέπω στο μπαρ να με περιμένεις μαζί με δύο παγωμένες μπύρες… Φοράς το φόρεμα που σου πήρα με την μπλούζα από μέσα και τις γόβες… Απίστευτα όμορφη, ποθητή, αισθησιακή… Στα μάτια σου όμως υπάρχει κάτι άλλο… Αγάπη!!! Χαρά!!!

Στην αρχή μιλάμε… Όμως προοδευτικά η μουσική μας κυριεύει… Τα κορμιά μας αρχίζουν να λικνίζονται… Το ένα τραγούδι διαδέχεται το άλλο… Διάφορα είδη και ρυθμοί… Τα κορμιά μας ακολουθούν… Κολλάνε μεταξύ τους, τα χέρια μας ταξιδεύουν στα κορμιά μας… Το ένα τραγούδι ακολουθεί το άλλο, τα λεπτά γίνονται ώρες… Ξαφνικά το σκηνικό αλλάζει… Είμαστε στον Άνεμο, δίπλα στη θάλασσα, καλοκαίρι… Τα κορμιά μας γυαλίζουν από τον ιδρώτα αλλά δε σταματάμε να χορεύουμε… Ροκ, λάτιν, μπλουζ, ελληνικά…

Αν δεν κάνω τραγικά λάθος δεν περάσαμε μια τέτοια βραδιά… Χορεύοντας… Δεν ξέρω το γιατί… Δεν έτυχε… Κι εσύ σαν γνώστης των χορών (Λύκειο Ελληνίδων γαρ) άθελά σου ίσως με κόμπλαρες… Μάλλον όμως δεν έτυχε… Θέλω όμως να το κάνουμε… Ήθελα να το κάνουμε, να το ζήσουμε… Να επιστρέψουμε σπίτι μας και βλέποντας το ήλιο ν’ ανατέλλει να κάνουμε μία από τις ιστορικότερες κουβέντες μας… Εκείνες που κάνουμε όταν έχουμε πιεί… Όπως εκείνο το μεσημέρι…

Σ’ αγαπάω γυναίκα μου… Άπειρα πολύ πολύ σε λατρεύω…

Κι αυτό να το κάνουμε μετά την κουβέντα αγάπη μου…

Υ.Γ. Αυτό είναι το ένα από τα δύο…

Δεν υπάρχουν λόγια, λέξεις…

Άλλα σκεφτόμουν να γράψω και τελικά άλλα θα γράψω… Τετάρτη 9/3… Στο έχω ξαναπεί… Η σιωπή σου αυτή με τρελαίνει… Από το πρωί ούτε ένα μήνυμα, ότι φτάσατε καλά… Τίποτε… Βασίστηκες στη Λένα να μου το πει υποθέτω… Είμαι στο γραφείο, προσπαθώ να δουλέψω, αλλά με δυσκολία τα καταφέρνω… Το βλέμμα μου είναι στο κινητό μήπως έρθει κάποιο μήνυμα… Το μυαλό μου είναι σε σένα… Στα μάτια σου, στη φωνή σου, στο γέλιο σου… Θέλω να πάω σπίτι μας ανάμεσα στα πράγματά μας… Να φοράω τα καλτσάκια σου και να τα χαϊδεύω… Να μυρίζω το άρωμα του κορμιού σου στο κρεβάτι μας… Αυτή τη φορά το μυαλό μου είναι νεκρωμένο, άδειο… Ψάχνω να βρω λόγια για να εκφράσω όσα νιώθω κι όμως δεν βρίσκω… Δεν υπάρχουν οι κατάλληλες λέξεις… Το μυαλό μου απλά δεν δουλεύει… Γι’ αυτό ίσως θα σου φαίνονται άναρχα, ασύνδετα όσα γράφω… Χαϊδεύω τον “Μάρτη” που μας είχε φτιάξει πέρυσι η Γιώτα, τον φόρεσα και φέτος… Μακάρι να μπορούσες να δεις μέσα στην ψυχή μου το πόσο σ’ αγαπάω και το πόσο πονάω… Μακάρι να μπορούσα να έρθω στα όνειρά σου να σου ψιθυρίσω το πόσο σ’ αγαπάω… Να σε χαϊδεύω και να σε προστατεύω… Να σε χαζεύω…

Θέλω να πιστεύω ότι αυτό που είπες δε το εννοούσες… Ότι σε γνώρισα στο Φίλιππο επειδή τον αγαπούσες… Ότι δε σήμαινες τίποτε για μένα… Σε γνώρισα επειδή εγώ σ’ αγαπάω πάνω απ’ όλα… Επειδή εσύ μ’ αγαπάς… Κι επειδή αγαπάς και το παιδί… Στον γνώρισα επειδή θέλω να σε κάνω γυναίκα μου… Από την πρώτη στιγμή που χώρισα είπα ότι το παιδί θα το γνωρίσει η επόμενη γυναίκα μου κι αυτό έκανα… Ξέρεις πόσο το αγαπάω αυτό το παιδί κι ότι ποτέ δεν θα έπαιζα στο θέμα αυτό… Μια σκέψη όμως με τρελαίνει… Πώς θα του το πω; Τί θα του πω; Το ΣΚ που ήταν σπίτι μας όποτε χτυπούσε το τηλέφωνο με ρωτούσε αν ήσουν εσύ ματάκια μου… Ήθελε να σου μιλήσει… Σ’ έψαχνε… Τί θα του πω τώρα;

Για σένα γυναίκα μου…

Θυμάσαι αυτό που σου είπα την Παρασκευή για το σπίτι της θείας; Ξέρεις πόσο καιρό το σκέφτομαι, τ’ ονειρεύομαι; Ένα σπίτι όπου θα μπορούσαμε να περνάμε τα Σαββατοκύριακα με το παιδί μας… Όπου θα έχει το δικό του χώρο να κοιμάται, να διαβάζει… Όπου θα μπορούσαν να μας επισκέπτονται οι φίλοι μας…. Να τους φιλοξενούμε… Όπου θα είχες άπλετο χώρο να βολέψεις τα ρούχα σου (και την άσπρη τη στολή του σκι!!!)… Με πολλούς καναπέδες να σου τρίβω τα ποδαράκια… Μια μεγάλη κουζίνα για να μαγειρεύουμε τα πιο νόστιμα φαγητά… Κι όλα αυτά πάντα γεμάτα με αγάπη…

Οι ώρες περνάνε βασανιστικά αργά… “ΠΕΣ ΚΑΤΙ!!!! ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ!!!!”… Αυτό το μήνυμα το έχω γράψει και δεν σου το έχω στείλει άπειρες φορές… Αν δε σ’ αγαπούσα δε θα μ’ ένοιαζε…

Δυο πράγματα μου έχουν κολλήσει στο μυαλό… Δύο πράγματα που δεν κάναμε… Θα μιλήσουμε γι’ αυτά όμως σύντομα…

Σ’ αγαπάω γυναίκα μου… Σε λατρεύω… Άπειρα πολύ πολύ…