Άλλα σκεφτόμουν να γράψω και τελικά άλλα θα γράψω… Τετάρτη 9/3… Στο έχω ξαναπεί… Η σιωπή σου αυτή με τρελαίνει… Από το πρωί ούτε ένα μήνυμα, ότι φτάσατε καλά… Τίποτε… Βασίστηκες στη Λένα να μου το πει υποθέτω… Είμαι στο γραφείο, προσπαθώ να δουλέψω, αλλά με δυσκολία τα καταφέρνω… Το βλέμμα μου είναι στο κινητό μήπως έρθει κάποιο μήνυμα… Το μυαλό μου είναι σε σένα… Στα μάτια σου, στη φωνή σου, στο γέλιο σου… Θέλω να πάω σπίτι μας ανάμεσα στα πράγματά μας… Να φοράω τα καλτσάκια σου και να τα χαϊδεύω… Να μυρίζω το άρωμα του κορμιού σου στο κρεβάτι μας… Αυτή τη φορά το μυαλό μου είναι νεκρωμένο, άδειο… Ψάχνω να βρω λόγια για να εκφράσω όσα νιώθω κι όμως δεν βρίσκω… Δεν υπάρχουν οι κατάλληλες λέξεις… Το μυαλό μου απλά δεν δουλεύει… Γι’ αυτό ίσως θα σου φαίνονται άναρχα, ασύνδετα όσα γράφω… Χαϊδεύω τον “Μάρτη” που μας είχε φτιάξει πέρυσι η Γιώτα, τον φόρεσα και φέτος… Μακάρι να μπορούσες να δεις μέσα στην ψυχή μου το πόσο σ’ αγαπάω και το πόσο πονάω… Μακάρι να μπορούσα να έρθω στα όνειρά σου να σου ψιθυρίσω το πόσο σ’ αγαπάω… Να σε χαϊδεύω και να σε προστατεύω… Να σε χαζεύω…
Θέλω να πιστεύω ότι αυτό που είπες δε το εννοούσες… Ότι σε γνώρισα στο Φίλιππο επειδή τον αγαπούσες… Ότι δε σήμαινες τίποτε για μένα… Σε γνώρισα επειδή εγώ σ’ αγαπάω πάνω απ’ όλα… Επειδή εσύ μ’ αγαπάς… Κι επειδή αγαπάς και το παιδί… Στον γνώρισα επειδή θέλω να σε κάνω γυναίκα μου… Από την πρώτη στιγμή που χώρισα είπα ότι το παιδί θα το γνωρίσει η επόμενη γυναίκα μου κι αυτό έκανα… Ξέρεις πόσο το αγαπάω αυτό το παιδί κι ότι ποτέ δεν θα έπαιζα στο θέμα αυτό… Μια σκέψη όμως με τρελαίνει… Πώς θα του το πω; Τί θα του πω; Το ΣΚ που ήταν σπίτι μας όποτε χτυπούσε το τηλέφωνο με ρωτούσε αν ήσουν εσύ ματάκια μου… Ήθελε να σου μιλήσει… Σ’ έψαχνε… Τί θα του πω τώρα;
Θυμάσαι αυτό που σου είπα την Παρασκευή για το σπίτι της θείας; Ξέρεις πόσο καιρό το σκέφτομαι, τ’ ονειρεύομαι; Ένα σπίτι όπου θα μπορούσαμε να περνάμε τα Σαββατοκύριακα με το παιδί μας… Όπου θα έχει το δικό του χώρο να κοιμάται, να διαβάζει… Όπου θα μπορούσαν να μας επισκέπτονται οι φίλοι μας…. Να τους φιλοξενούμε… Όπου θα είχες άπλετο χώρο να βολέψεις τα ρούχα σου (και την άσπρη τη στολή του σκι!!!)… Με πολλούς καναπέδες να σου τρίβω τα ποδαράκια… Μια μεγάλη κουζίνα για να μαγειρεύουμε τα πιο νόστιμα φαγητά… Κι όλα αυτά πάντα γεμάτα με αγάπη…
Οι ώρες περνάνε βασανιστικά αργά… “ΠΕΣ ΚΑΤΙ!!!! ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΣΟΥ!!!!”… Αυτό το μήνυμα το έχω γράψει και δεν σου το έχω στείλει άπειρες φορές… Αν δε σ’ αγαπούσα δε θα μ’ ένοιαζε…
Δυο πράγματα μου έχουν κολλήσει στο μυαλό… Δύο πράγματα που δεν κάναμε… Θα μιλήσουμε γι’ αυτά όμως σύντομα…
Σ’ αγαπάω γυναίκα μου… Σε λατρεύω… Άπειρα πολύ πολύ…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου