Ομολογώ ότι το ΠΣΚ αυτό είχε τα πάντα… Άρχισε φυσικά με μία συναυλία πραγματική εμπειρία… Η μαγεία της μουσικής των U2 και ο κατακλυσμός εικόνων και χρωμάτων μας γέμισε εικόνες κι εμπειρίες τις οποίες ακόμη προσπαθούμε να επεξεργαστούμε… Πολλά από τα τραγούδια μας βρήκαν να χειροκροτούμε ρυθμικά και κάποια από αυτά αγκαλιασμένους… Ήταν στιγμές όμως που σ’ ένοιωθα δίπλα μου να “πέφτεις” ψυχολογικά…
Την άλλη μέρα φύγαμε για Βόλο… Η αλήθεια είναι ότι φοβόμουν τη διαδρομή… Άφθονος χρόνος για κουβέντα… Αλλά δεν είπαμε κάτι… Τα “σπουδαία” ήρθαν την ώρα που ξαπλώσαμε, και το μεσημέρι και το βράδυ… “Δεν ξέρω αν θα είμαστε μαζί”… Έτσι προέκυψε και ο τίτλος… Μου ζήτησες να μη σε κοιτάω λυπημένα… Πώς είναι δυνατόν να μη το κάνω ματάκια μου; Μ΄ όλα όσα έγιναν και συμβαίνουν πως μπορώ να σε κοιτάω αλλιώς;
Ήταν 3 μέρες που είχαν απ’ όλα… Εμπειρίες, τρυφερότητα, βόλτες, κουβέντα, πάθος… Μερικά πράγματα δεν λέγονται εδώ… Όμως αυτό το “Δεν ξέρω αν θα είμαστε μαζί” μένει τελικά… Ελπίζω να είμαστε… Να μη ξεχάσω τα δώρα για το παιδί μας… Φυσική συνέχεια στις 3 αυτές μέρες…
Το έχω πει γατούλα μου… Δε θέλω να σε χάσω… Σ’ αγαπάω βλέπεις… Αλλά κι αυτό φοβάμαι να το πω… Φοβάμαι την απάντηση… Ελπίζω με τον καιρό όλα αυτά να γίνουν απλά μια άσχημη ανάμνηση…
Άπειρα πολύ πολύ…
Υ.Γ. Για τις φώτο και το βίντεο δε χρειάζεται να πω κάτι…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου