Ταξίδι…

Η ιδέα αυτή μου καρφώθηκε στο μυαλό στο δρόμο για την Πάτρα τη Δευτέρα το πρωί… Ήταν το πρώτο μου ταξίδι που δε μου έστειλε ούτε ένα μήνυμα, να την ειδοποιήσω όταν φτάσω έστω… Οδηγούσα και έβλεπα μπροστά μου τα ματάκια της… Δε θυμάμαι τη διαδρομή, απλά θυμάμαι ότι έφτασα… Στο δρόμο όμως σκεφτόμουν… Θυμόμουν…

Πάντα λέγαμε, ονειρευόμασταν, να κάνουμε ένα ταξίδι μαζί… Σκαρώναμε διαδρομές, πόλεις που μας άρεσαν, πόλεις που θέλαμε να επισκεφτούμε… Τελευταία είχα κολλήσει στην Ισπανία… Βαρκελώνη, Βαλένθια, Μαδρίτη, Σαραγόσα και πίσω Βαρκελώνη… Η Μεσόγειος στ’ αριστερά μας καθώς θα κατεβαίναμε προς τη Βαλένθια… Τι διαδρομή… Μπορεί να είχα στο μυαλό μου όλα τ’ αξιοθέατα των πόλεων αυτών αλλά η διαδρομές ήταν αυτές που με τραβούσαν περισσότερο… Παρέλειψα να πω ότι φυσικά θα νοικιάζαμε αυτοκίνητο… Φυσικά θα το οδηγούσα εγώ… Όχι γιατί είναι κακή οδηγός, απλά με την ιλιγγιώδη ταχύτητα που θ’ ανέπτυσσε θα κάναμε τα 358χλμ από Βαρκελώνη μέχρι Βαλένθια σε 2 μέρες!!!!

Τη φαντάζομαι δίπλα μου… Να μιλάει (μπούρου μπούρου που λέμε!!!!), να κοιτάει γύρω γύρω… Να ψάχνει να μου δίνει το αντίτιμο στα διόδια (έχουν στην Ισπανία;;;), επίσημη ταμίας γαρ… Να τεντώνει τα ποδαράκια της να ξεμουδιάσει… Να με χαϊδεύει και να κάνω το ίδιο… Ν’ ακουμπάω το χέρι μου στα πόδια της όπως μου αρέσει να κάνω… Να γραπώνεται απ’ όπου βρίσκει (φοβάται) όταν κάνω προσπεράσεις…

Αλλά φαντάζομαι να σταματάμε σ’ ένα μικρό γραφικό χωριό… Να κρατιόμαστε χέρι-χέρι τριγυρίζοντας σε στενά σοκάκια… Να βρούμε ένα μικρό εστιατόριο να φάμε με θέα στη μεσόγειο, να δοκιμάσουμε Ισπανική κουζίνα και τοπικές σπεσιαλιτέ… Κάπου να πιούμε ένα καφέ…

Και στις μεγάλες πόλεις πάλι χεράκι – χεράκι να δούμε τ’ αξιοθέατα… Την αρχιτεκτονική της Βαρκελώνης και της γέφυρες του Μανθανάρες στη Μαδρίτη… Το Καμπ Νου και το Μπερναμπέου… Και φυσικά την έδρα της αγαπημένης Οσασούνα… Να ψάχνουμε δώρα για το παιδί μας και μαγνητάκια για το ψυγείο μας…

Και τ’ απογεύματα να επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο γεμάτοι εικόνες κι εντυπώσεις, να τα συζητάμε και να καταστρώνουμε το πρόγραμμα της επόμενης μέρες… Να βγαίνουμε το βράδυ και να ψάχνουμε μπαράκια με τάγκο και καλό κρασί… Να επιστρέφουμε αργά το βράδυ και να κάνουμε έρωτα πριν κοιμηθούμε αγκαλιασμένοι…

Ένα τέτοιο ταξίδι ονειρεύομαι… Ένα από αυτά (τα άπειρα) που θέλω να κάνουμε μαζί… Αλλά και πολλά μικρά… Απωθημένο μου έχουν μείνει τα Χανιά μετά τα τόσα όμορφα λόγια που έχω ακούσει να μου λες ματάκια μου… Μια φορά μόνοι μας και μια με το παιδί μας…

Σ’ αγαπάω…

Υπάρχει και κάτι ακόμη που μου έχει κολλήσει στο μυαλό, κάτι που θέλαμε να κάνουμε αλλά αυτό δεν δημοσιεύεται εδώ… Αυτό αλλού… Δεν ξέρω άλλωστε αν πρέπει κι αν θα έχω την όποια “έμπνευση” που χρειάζεται για να το γράψω…

Άπειρα πολύ πολύ σ’ αγαπάω γατούλα μου… Σε λατρεύω γυναίκα μου…