Πέμπτη βράδυ (4/3) στην Πάτρα… Το καρναβάλι φτάνει στην κορύφωσή του… Βλέπω τον κόσμο στο δρόμο να διασκεδάζει και θέλω να κρυφτώ… Η χαρά με πονάει… Πέφτω για ύπνο αλλά η μουσική από το διπλανό μπαράκι είναι τόσο δυνατή που δε μ’ αφήνει να κοιμηθώ… Εκνευρίζομαι, παίρνω τη reception… Το αποτέλεσμα ανύπαρκτο…
Όμως κάτι άλλο συμβαίνει ταυτόχρονα… Ο τύπος που παίζει μουσική κάνει πάρα πολύ καλές επιλογές… Μ’ ένα μαγικό τρόπο τα μάτια μου αρχίζουν να κλείνουν… Δεν παύω όμως ν’ ακούω τη μουσική… Και μεταφέρομαι στο μπαράκι… Μοιάζει, τί μοιάζει, ακριβώς ίδιο είναι, με τον Κουρσάρο… Σε βλέπω στο μπαρ να με περιμένεις μαζί με δύο παγωμένες μπύρες… Φοράς το φόρεμα που σου πήρα με την μπλούζα από μέσα και τις γόβες… Απίστευτα όμορφη, ποθητή, αισθησιακή… Στα μάτια σου όμως υπάρχει κάτι άλλο… Αγάπη!!! Χαρά!!!
Στην αρχή μιλάμε… Όμως προοδευτικά η μουσική μας κυριεύει… Τα κορμιά μας αρχίζουν να λικνίζονται… Το ένα τραγούδι διαδέχεται το άλλο… Διάφορα είδη και ρυθμοί… Τα κορμιά μας ακολουθούν… Κολλάνε μεταξύ τους, τα χέρια μας ταξιδεύουν στα κορμιά μας… Το ένα τραγούδι ακολουθεί το άλλο, τα λεπτά γίνονται ώρες… Ξαφνικά το σκηνικό αλλάζει… Είμαστε στον Άνεμο, δίπλα στη θάλασσα, καλοκαίρι… Τα κορμιά μας γυαλίζουν από τον ιδρώτα αλλά δε σταματάμε να χορεύουμε… Ροκ, λάτιν, μπλουζ, ελληνικά…
Αν δεν κάνω τραγικά λάθος δεν περάσαμε μια τέτοια βραδιά… Χορεύοντας… Δεν ξέρω το γιατί… Δεν έτυχε… Κι εσύ σαν γνώστης των χορών (Λύκειο Ελληνίδων γαρ) άθελά σου ίσως με κόμπλαρες… Μάλλον όμως δεν έτυχε… Θέλω όμως να το κάνουμε… Ήθελα να το κάνουμε, να το ζήσουμε… Να επιστρέψουμε σπίτι μας και βλέποντας το ήλιο ν’ ανατέλλει να κάνουμε μία από τις ιστορικότερες κουβέντες μας… Εκείνες που κάνουμε όταν έχουμε πιεί… Όπως εκείνο το μεσημέρι…
Σ’ αγαπάω γυναίκα μου… Άπειρα πολύ πολύ σε λατρεύω…
Υ.Γ. Αυτό είναι το ένα από τα δύο…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου