Θυμάμαι την πρώτη φορά που ήρθες σπίτι μας… Κοιτούσα από το παράθυρο να σε δω να έρχεσαι… Σ’ έβλεπα να περπατάς προς το σπίτι μας σέρνοντας πίσω τη βαλίτσα σου… Βήματα φαινομενικά αποφασιστικά αλλά και διστακτικά, βάδιζες στο άγνωστο… Η συνέχεια γνωστή… Ο τίτλος όμως δεν αναφέρεται σ’ εκείνη την ημέρα… Αναφέρεται σε μία άλλη που την έβλεπα κάθε πρωί που ξυπνούσα να πλησιάζει… Και ξαφνικά μου φαίνεται τόσο μακρινή… Ας δούμε αν μπορώ να περιγράψω εκείνη τη μέρα…
Όλη την εβδομάδα μιλήσαμε ελάχιστα… Αν και είχες άδεια όλη τη μέρα έτρεχες ψάχνοντας, πακετάροντας, στριμώχνοντας πράγματα σε κούτες και βαλίτσες… Την Πέμπτη το απόγευμα κατέβηκα στην Αθήνα με το λεωφορείο μιας και θα επιστρέφαμε Βόλο με το Χ5… Το Jazz δεν έφτανε με τίποτε να κουβαλήσει όσα είχες μαζέψει, εδώ το δικό σου απ’ ότι κατάλαβα θα ζοριζότανε… Πρότεινα να πάρουμε φορτηγό αλλά με κατηγόρησες ότι σε κοροϊδεύω… ΕΓΩ;;;; Εγώ που ποτέ δεν το είχα κάνει;;;
Η διαδρομή ήταν σαφέστατα η πιο χαρούμενη που είχαμε κάνει ποτέ… Επιτέλους πηγαίναμε μόνιμα ΣΠΤΙ ΜΑΣ!!! Φυσικά δεν παρέλειπες να ρίχνεις κλεφτές ματιές στο κοντέρ μιας και οδηγούσα εγώ… Πρόσεχα όμως μιας και δεν ήθελα τίποτε άλλο να σε απασχολεί παρά το σπίτι μας… Και οι δύο βιαζόμασταν να φτάσουμε Βόλο οπότε δεν κάναμε καμία στάση στο δρόμο… Πλησιάζοντας Βόλο πήρα τηλέφωνο τον Αναστάση που θα μας βοηθούσε στο κουβάλημα…
Βρεθήκαμε έξω από το σπίτι μας… Αγκαλιές, φιλιά, ευχές… Ήμασταν χαρούμενοι!!! Ανεβάσαμε τα πράγματα μέχρι έξω από την πόρτα, θέλαμε να μπούμε δυο μας στο σπίτι μας πρώτη φορά… Της είχα και κάποιες εκπλήξεις… Το πρώτο που είδε ήταν μια μεγάλη ανθοδέσμη να την περιμένει στο τραπεζάκι απέναντι από την πόρτα μ’ ένα φάκελο από κάτω της που έγραφε: “Για σένα γατούλα μου, άνοιξέ τον”…
Αγάπη μου
Αυτή η μέρα είναι από μόνη της ξεχωριστή… Προσπάθησα όμως να την κάνω λίγο περισσότερο… Αν γυρίσεις πίσω θα δεις μια καινούργια κουζίνα που θα μαγειρεύουμε τα φαγητά μας με αγάπη… Έξω στη βεράντα μερικές καινούργιες γλάστρες (ελπίζω να έκανα καλή επιλογή) για να ομορφαίνουν τη βεράντα μας και ένα καινούργιο διπλό κρεβάτι για να κοιμόμαστε αγκαλίτσα (κι όχι μόνο)… Σ’ αγαπάω γυναίκα μου…
Ο άντρας σου…
Γύρισες και με κοίταξες ενώ ένα δάκρυ γυάλιζε στην άκρη του ματιού σου… Με αγκάλιασες και μου έδωσες ένα απαλό φιλί… Το δεύτερο ήταν πιο παθιασμένο… “Πάμε να δούμε το κρεβάτι άντρα μου” μου είπες με βραχνή φωνή…
Αργότερα αρχίσαμε να ξεπακετάρουμε τα πράγματά σου… Τα παπούτσια σου γέμισαν το χώρο έξω από την πόρτα… Το κρεβάτι γέμισε με σωρούς ρούχων και των δυο μας όπως και ο χώρος γύρω του με διάφορα άλλα πράγματα… Οι βαλίτσες μας ανέλαβαν να φιλοξενήσουν ρούχα εκτός εποχής και κάποια στιγμή αποφασίσαμε να σταματήσουμε… Όσο κι αν δε το πίστευα είχαμε τακτοποιήσει τα ρούχα μας… Ήμασταν κατάκοποι… Εγκαινιάσαμε την κουζίνα με μία πρόχειρη ομελέτα… Καταλήξαμε στον καναπέ μας να χαζοβλέπουμε τηλεόραση πίνοντας εσύ ένα καλό κρασί κι εγώ ένα καλό ουίσκι…. Τα ποδαράκια σου πάνω στα δικά μου κι εγώ να στα τρίβω απαλά… Τα μάτια μας κλείνανε από την κούραση… ¨Πάμε στο κρεβάτι μας αγόρι μου;” μου είπες νυσταγμένα… “Πάμε κοριτσάκι μου” σου απάντησα…
Δευτερόλεπτα μετά που ξαπλώσαμε είχες κολλήσει το κορμάκι σου πάνω μου… Δεν υπήρχε πια το κενό ανάμεσά μας… Έσκυψα και σε φίλησα απαλά… “Καληνύχτα γυναίκα μου”….¨”Καληνύχτα άντρα μου” μου απήντησες… Αυτό ήταν το τέλος της πρώτης μας μέρας αρχίζοντας την κοινή μας ζωή…
Σ’ αγαπάω γυναίκα μου… Σε λατρεύω… Άπειρα πολύ πολύ!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου