145 μέρες πέρασαν από την 27η Φεβρουαρίου… Ημέρα Κυριακή… Έφυγες και μου είπες να βγάλω το σταυρό από το λαιμό μου και να μη σε περιμένω… Ο σταυρός είναι ακόμη εκεί κι εγώ εξακολουθώ να σε περιμένω… Έγιναν πολλά από τότε, ζήσαμε πολλά…

3 συναντήσεις μακριά από το σπίτι μας με σκοπό να μιλήσουμε και να δούμε που βαδίζουμε… Στην πρώτη ζήσαμε ένα όνειρο και τελικά δε μιλήσαμε καθόλου… Στις άλλες 2 μιλήσαμε αλλά τελικά μάλλον λίγο βοήθησαν… Μια Κυριακή σπίτι μας κι ένα 3ήμερο βγαλμένο από τα παλιά… Κάποιες συναντήσεις στην Αθήνα… Αυτά τα λίγα μέσα σε 145 μέρες… Και λέω λίγα γιατί θα μπορούσαμε να έχουμε περάσει πολύ περισσότερο χρόνο μαζί αν δεν συνέβαιναν όλα αυτά…

Πέρασα πάρα πολλές μέρες απλά κοιτώντας το κινητό, περιμένοντας ένα μήνυμα ή ένα τηλέφωνο… Όπως την πρώτη εβδομάδα, τότε που ήμουν Πάτρα… Περιμένοντας ν’ ακούσω το κινητό να χτυπάει στο ρυθμό του Unfogiven II… Όποτε έβλεπα τηλέφωνο από απόκρυψη η καρδιά μου σκιρτούσε νομίζοντας ότι είσαι εσύ…

Την εβδομάδα που δε μιλούσαμε καθόλου διέξοδος το να σου βάζω τραγούδια στο Facebook και να περιμένω να μου απαντήσεις… Τα πάντα γύρω μου σκοτεινά αλλά κάπου μέσα μου ήμουν αισιόδοξος (και τελικά αποδείχτηκε ότι είχα δίκιο)… Πρώτη φορά περνούσα κάτι τέτοιο… Ποτέ στο παρελθόν δεν πέρασα τόσο καιρό στο σπίτι μας περιμένοντας… Χωρίς ένα σου μήνυμα, χωρίς ν’ ακούσω τη φωνή σου…

Και ξαφνικά όλα άλλαξαν… Δεν χρειάζεται να πω τι έγινε, τα έχουμε πολύ πρόσφατα όλοι μας… Σε σχεδόν 1 μήνα από τότε μόνο 2 μηνύματα… Στα γενέθλιά σου όταν ήμασταν στο Γκάζι και τη Δευτέρα που μας πέρασε… Και τα δύο τυπικά, ψυχρά… Έχεις αποκλείσει, έχεις απομακρυνθεί απ’ ότι με αφορά… Το ένα σου το κινητό κλειστό, ακόμη και τώρα που πηγαίνεις στη δουλειά, δεν μένεις σπίτι σου, αποφεύγεις τον υπολογιστή και υποθέτω δε χρησιμοποιείς το αμάξι σου… Απλά θα ήθελα να ξέρω τις μέρες που πας στη δουλειά πως νιώθεις όταν περνάς μπροστά από το ξενοδοχείο μας με το τραίνο…

Είναι να βρεθούμε σήμερα… Είμαι πάρα πολύ απαισιόδοξος για το αποτέλεσμα της συνάντησής μας… Έλεγα με τη Λένα ότι το καλύτερο που μπορώ να περιμένω είναι μέχρι να πας στην Κρήτη κι όσο μείνεις εκεί να ηρεμήσεις και να δεις τι θέλεις… Τι μπορείς να κάνεις… Αν το να μάθεις ότι τότε στο Γκάζι ήμουν κι εγώ εκεί σε βοηθήσει να δεις όχι τ’ ότι σ’ αγαπάω, αυτό το ξέρεις, αλλά το ότι μόνο εσύ υπάρχεις για μένα ίσως να είναι ένα μικρό βήμα… Όλα όσα θα σου πει η Λένα για τις κουβέντες που είχαμε… Αυτό είναι το καλύτερο σενάριο… Το χειρότερο, να φύγω αύριο από και να μου έχεις πει τέλος… Δε θέλω καν να το σκέφτομαι… Παρόλα αυτά το θεωρώ και το πιο πιθανό… Υποθέτω ότι και σε αυτή την περίπτωση, να πεις τέλος, θα εξακολουθώ να περιμένω, δεν ξέρω…

Δεν ξέρω αν θα διαβάσεις ποτέ τις γραμμές αυτές όπως κι όλα όσα έγραψα τις τελευταίες μέρες… Στο Βόλος – Αθήνα… έλεγα για τις φορές που κατέβαινα Αθήνα, το πως ένιωθα… Τώρα νιώθω απλά τρομοκρατημένος, τρομοκρατημένος για το τι θα γίνει, για το ότι είναι πάρα πολύ πιθανό να σε χάσω…

Knocking On Heaven's Door