Στα 2,5 χρόνια που είμαστε μαζί τη διαδρομή την έχω κάνει πάρα πολλές φορές ματάκια μου… Από την πρώτη φορά που κατέβαινα για να γνωριστούμε μέχρι και σήμερα…
Η πρώτη φορά… Κατέβαινα γεμάτος αγωνία για να σε γνωρίσω… Περιέργεια για το πως θα είσαι, δεν είχα δει φώτο παρά βιαστικά … Άγχος για το πως θα εξελιχθεί η συνάντηση αυτή… Προσμονή…
Άλλες 3 φορές τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά… Αγωνία για να σε δω… Πάνω απ’ όλα όμως αγωνία για την έκβαση της συνάντησής μας… Μία συνάντηση στο Αθηναϊς, μία στη Γλυφάδα και μία εδώ, στο ξενοδοχείο που γράφω τις γραμμές αυτές… Και τις τρεις φορές ατελείωτες σκέψεις στα χιλιόμετρα της διαδρομής γέμιζαν το μυαλό μου, όλες για εμάς… Για το τί θα πούμε, πώς θα εξελιχθούν οι διάλογοι… Μα πάνω απ’ όλα αγωνία για το κοινό μας μέλλον…
Πάρα πολλές φορές έκανα τη διαδρομή αυτή γεμάτος ανείπωτη χαρά… Σχέδια και σκέψεις για το τί θα κάνουμε όταν θα είμαστε μαζί, πού θα πάμε… Στη δουλειά μιλούσαμε στο τηλέφωνο και σχεδιάζαμε… Μηνύματα επί μηνυμάτων… Αγωνία όταν πλησίαζε η ώρα να βρεθούμε… Ο χρόνος δεν περνούσε με τίποτε, τα δευτερόλεπτα έμοιαζαν ώρες…
Όλες αυτές τις φορές που προανέφερα κάποια σκόρπια μηνύματά σου έπαιρνα… Ήθελες να σου στείλω πριν φύγω, ήθελες να μάθεις που είμαι, αν έφτασα…
Σήμερα όμως… Ένα βάρος έχει εγκατασταθεί στο στήθος μου, η καρδιά μου μαύρη, το μυαλό μου θολωμένο… Κανένας δε με περίμενε, κανένας δεν ήθελε να μάθει αν έφυγα κι αν έφτασα… Δεν θα σχεδιάζαμε τίποτε… Αγωνιά να έχω γιατί; Αγωνία είχα για να δω το μέλλον, να δω αν θα είμαστε μαζί… Διαλόγους να πλάσω για ποιό λόγο; Δε θα μιλούσαμε… Θα σου έστελνα ότι ήμουν Αθήνα αλλά δεν είχα την ψευδαίσθηση ότι θα μου ζητούσες να βρεθούμε, έστω για να μου πεις ότι τελειώσαμε… Πρέπει να είναι η πρώτη φορά που είμαι σ’ ένα δωμάτιο εδώ και δεν θα έρθεις… Δεν θα έρθεις γιατί δεν θέλεις να έρθεις… Θα είμαστε και οι δύο στην ίδια πόλη και δεν θα βρεθούμε…
Όσο πλησίαζα τόσο και βούλιαζα στην απελπισία… Δεν ήθελα να φτάσω, φοβόμουν… Σε κάθε χιλιόμετρο σχεδόν της διαδρομής αυτής είχα μιλήσει μαζί σου ή είχα διαβάσει κάποιο σου μήνυμα ή διάβαζα ένα δικό σου… Τώρα τίποτε, σιωπή… Η εκκωφαντική σιωπή των τελευταίων εβδομάδων τώρα πια ήταν ανυπόφορη… Το μαρτύριο έγινε χειρότερο όταν μπήκα στην Αχαρνών…
Ήμουν τόσο κοντά σου κι όμως δεν μπορούσα να σε δω, να σε αγγίξω, να σε φιλήσω, να δω τα ματάκια σου, να κάνουμε έρωτα… Διασταύρωση με Δεκελείας, από εκεί ερχόσουν να με βρεις, ο δρόμος της μπυραρίας μας… Διασταύρωση με Γαλατσίου, το Κιμπούμπου, η Λεύκα, η στροφή που έπαιρνα για να πάω στο ξενοδοχείο… Το ξενοδοχείο… Τί να πω εδώ… Πόσα και πόσα ζήσαμε σ’ αυτό… Το περίπτερο απέναντί του που σε περίμενα… Νιρβάνας, η ταβέρνα που τρώγαμε μερικές φορές… La Pasteria… Κι εκεί πολλές ευχάριστες αναμνήσεις… Πόσες φορές το δρόμο από την Κάλλαρη μέχρι το ξενοδοχείο τον κάναμε σχεδόν τρέχοντας από πόθο!!! Στη στροφή της Κάλλαρη απέναντι, εκεί που πίναμε τις μπύρες μας και βλέπαμε αγώνες, εκεί που έπεσε η Ζανέτα… Η πιάτσα των ταξί που σε άφηνα ή έπαιρνες ταξί όταν επέστρεφες από Βόλο… Στρίβοντας η καφετέρια που είχαμε κάτσει κάποιες φορές…Παρακάτω τα ΚΤΕΛ που τόσες φορές σ’ έφερναν κοντά μου… Το γραφείο… Εδώ ήρθες και ξεκινήσαμε για Βόλο την τελευταία φορά… Πόσες φορές έφευγα από εδώ γεμάτος ανυπομονησία για τη συνάντηση που θα είχαμε σε λίγη ώρα… Πόσα ατελείωτα μηνύματα ανταλλάξαμε εδώ…
Μια διαδρομή μερικών χιλιομέτρων γεμάτη με απίστευτες αναμνήσεις… Άπειρες αναμνήσεις… Τώρα; Τώρα τί; Κάθομαι εδώ και γράφω έχοντας δίπλα μου το ουίσκι που πίναμε μαζί… Δεν υπάρχει δεύτερο ποτήρι, με πάγο…Δεν υπάρχεις εσύ… Η μοναξιά απίστευτη… Η θλίψη… Τα μάτια μου τσούζουν, τα δάκρια πασχίζουν να βγουν κι εγώ τα κρατάω… Ο σκορπιός στο στήθος αργοσαλεύει… Ετοιμάζεται να με τσιμπήσει…
Θέλω να φύγω αλλά δεν θα το κάνω… Θέλω να έρθω να σε βρω, να σε ψάξω αλλά δεν θα το κάνω… Θα μείνω εδώ… Θέλω αύριο να είμαι κοντά σου, όσο πιο κοντά σου με αφήνεις να είμαι… Δεν ξέρω πώς θα είμαι το Σάββατο που θα φύγω… Το πιθανότερο είναι ότι θα θέλω να φτάσω σπίτι μας όσο πιο γρήγορα γίνεται… Εκεί νιώθω λιγότερο χάλια από οπουδήποτε…
Αγάπη που δεν ρωτά
μα γνωρίζει
Xάδι που δεν αγγίζει
μα νιώθει
Φιλί που δεν λερώνει
μα ανθίζει..
Όταν Σώμα και Ψυχή
ερωτευτούν
θεραπεύουν το Αιώνιο
Σ’ αγαπάω γατούλα μου, σε λατρεύω γυναίκα μου… Άπειρα πολύ πολύ…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου