Unforgiven II: Μια βραδιά στο Γκάζι…

Την πρόταση μου την έκανε την Τετάρτη το βράδυ η Λένα… Είχατε κανονίσει να βγείτε οι δυο σας την παραμονή των γενεθλίων σου… Της είπα αμέσως ναι, τη ρώτησα γιατί, μου απήντησε: “Για να δω πόσο την αγαπάς”. Κανονίσαμε να βρεθούμε το απόγευμα της Πέμπτης για καφέ πριν συναντηθείτε και να κανονίσουμε τις λεπτομέρειες…

Πράγματι βρεθήκαμε στην καφετέρια του La Pasteria… Η συζήτηση είχε μόνο 2 θέματα, εσένα και τον μικρό… Δε νομίζω ότι χρειάζεται ν’ αναφερθώ στο τί είπαμε… Αρχίσαμε να κανονίζουμε το πως θα το κάνουμε… Είχε κλείσει τραπέζι στο Μαμάκας, στο μαγαζί που έχει μπαρ στο βάθος… Θα καθόσασταν με τέτοιο τρόπο ώστε να είχες πλάτη σε μένα… Θα πήγαινα νωρίτερα για να δω το χώρο και να ξέρω πως να έρθω ώστε να μη με δεις… Δεν ήθελα να με δεις μπροστά σου ξαφνικά χωρίς να το θέλεις, όχι για μένα αλλά για τη Λένα…

Φύγαμε μαζί με τη Λένα… Κατεβήκαμε στον ηλεκτρικό μαζί για να δούμε τη διαδρομή… Κάτω Πατήσια – Αττική – Σύνταγμα – Κεραμικός… Έβγαλα εισιτήριο και περίμενα το τραίνο… Έτρεμα… Από την αγωνία μου ξέχασα να το ακυρώσω, την τελευταία στιγμή πρόλαβα… Οι σκέψεις μπερδεμένες στο μυαλό μου… Έφτασα, ανέβηκα πάνω… Κόσμος να περιμένει για τα ραντεβού του… Πολύβουο μέρος, γεμάτο ζωή… “Γιατί δεν είχαμε έρθει ποτέ εδώ; Εμένα πουθενά δε με πας!!!“ σκέφτηκα… Βρήκα το μαγαζί, είδα που ήταν το μπαρ… Έκανα ένα κύκλο ώστε να βρω το δρόμο που θα ερχόμουν για να μη με δεις… Ήθελα να σε δω όταν θα ερχόσασταν… Πήρα μια μπύρα κι έκατσα κάπου που πίστευα ότι δεν θα μ’ έβλεπες, δίπλα στην έξοδο του ηλεκτρικού… Φοβόμουν μ’ αυτό που έκανα αλλά ήθελα, έπρεπε, να σε δω… Σας είδα την τελευταία στιγμή… Πανέμορφη με το άσπρο φόρεμα… Η καρδιά μου πήγε να σπάσει, έκανα δύο βήματα να έρθω κοντά σου αλλά σταμάτησα… Περίμενα να καθίσετε και ξεκίνησα… Μήνυμα στο κινητό μου: “Ήρθαμε, κάτσαμε.”, από τη Λένα… Την πήρα τηλέφωνο ότι έρχομαι… Κανονισμένα από πριν… Ήρθα από το στενό, κοντοστάθηκα να δω που καθόσασταν… Είδα τη Λένα και τα μαλλάκια σου… Ένας ξανθός χείμαρρος… Ήθελα να έρθω να τα χαϊδέψω… Έκατσα σχεδόν στο τέλος του μπαρ, παρήγγειλα… Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω σου… Έμεινα εκεί να σε χαζεύω, να σε τρώω με τα μάτια μου, να ταξιδεύω στο κορμί σου… Δεν υπήρχε κόσμος γύρω μου, μόνο εσύ…

Κάποια στιγμή σηκώθηκα να πάω στην τουαλέτα, φοβόμουν να μη με δεις αλλά δεν γινόταν αλλιώς… Η Λένα με είδε και τρόμαξε, νόμισε ότι ερχόμουν σ’ εσάς… Φοβόμουν μήπως έρθεις κι εσύ στην τουαλέτα… Όλα πήγαν καλά… Έκατσα και συνέχισα να σε κοιτάω… Όσο περνούσε η ώρα πονούσα όλο και περισσότερο… Ήσουν εκεί και δεν μπορούσα να σε αγγίξω… Κόσμος ερχόταν κι έφευγε… Σας έβλεπα να μιλάτε και από τις αντιδράσεις σας προσπαθούσα να καταλάβω τί λέγατε… Δε φαινόταν καλά τα πράγματα… Οι κινήσεις σου απότομες, θυμωμένες… Έστειλα ένα μήνυμα, σε είδα να παίρνεις το κινητό και να το διαβάζεις… Έκανες μια κίνηση σαν να μην ήξερες τί να κάνεις, πως ν’ αντιδράσεις… Σε λίγο ξανακοίταξες το κινητό, σε λίγο ξανά… Έγραψα το μήνυμα που θα σου έστελνα στις 12:00…

Ώρα σου να πας στην τουαλέτα… Προχωρούσες κι επιτέλους σε είδα ολόκληρη σχεδόν… Απίστευτα όμορφη… Μίλησα λίγο με τη Λένα μέχρι που επέστρεψες… Είχε μαζευτεί κόσμος κι έκανα διάφορες κινήσεις για να σας βλέπω… Η Λένα μ’ έβλεπε… 23:58… Παίρνω το κινητό με χέρια που έτρεμαν… Αποστολή… Σηκώνομαι και πάω λίγο πιο εκεί για να βλέπω καλά… Πήρες το κινητό κι άρχισες να διαβάζεις… Δεν άντεχα, έφυγα… Στο δρόμο μήνυμα… “Σ’ ευχαριστώ πολύ.. Δεν μπορώ να πω κάτι άλλο τώρα..” Ψυχρό αλλά τουλάχιστον επιτέλους ένα μήνυμα από εσένα… Η λέξη “τώρα” μου έμεινε… Πήρα μια μπύρα κι έκατσα σε τέτοιο σημείο ώστε να σε βλέπω πρόσωπο με πρόσωπο… Κοιτούσα τα μάτια σου, τα μάτια αυτά που με ταξίδευαν, μ’ έκαναν να λιώνω… Μιλούσες στο τηλέφωνο και γελούσες, για ώρα… Έκλεισες κι έμεινες να γελάς με τη Λένα… Ποιός σε πήρε και σ’ έκανε να γελάσεις; Θύμωσα εκείνη την ώρα…

Μιλούσατε, κινήσεις πιο απότομες… Οργή… Δε χρειαζότανε να είμαι μάντης για να καταλάβω ότι εγώ ήμουν το θέμα συζήτησης… Πονούσα κάθε δευτερόλεπτο όλο και περισσότερο αλλά τώρα βυθιζόμουν στην απελπισία… Έμεινα εκεί απλά να σε βλέπω… Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε… Κάποια στιγμή σηκωθήκατε… Αρχίσατε να περπατάτε προς τα κάτω… Σηκώθηκα και σας ακολούθησα, προσπαθούσα να έχω κόσμο ανάμεσά μας… Επιτέλους σ’ έβλεπα από κοντά ολόκληρη… Μαύρα πέδιλα, το άσπρο φόρεμα και τα μαλλιά σου κατάξανθα… Ήταν πραγματικά η πιο δύσκολη στιγμή… Ήσουν 3 μέτρα μακριά μου… Ήθελα να έρθω και να σε πάρω αγκαλιά, να σε φιλήσω, να σε κοιτάξω στα μάτια!!! Να σου ευχηθώ από κοντά!!! Να σου φωνάξω ότι σ’ αγαπάω, σε λατρεύω!!! Και δεν μπορούσα… Δεν μπορούσα να το κάνω… Ένα δάκρυ κύλησε… Ένιωθα την καρδιά μου έτοιμη να σπάσει… Τα πόδια μου έτρεμαν… Περάσατε ένα ταξί και διασχίσατε τις γραμμές του τραίνου… Γύρισα και μπήκα στο ταξί, ο ταξιτζής είχε όρεξη για κουβέντα, εγώ πάλι καθόλου… Λίγο πριν το ξενοδοχείο πήρε η Λένα, σε είχε αφήσει, θα μιλούσαμε όταν φτάναμε… Αυτή τη φορά δεν μπορούσα καν να σου πω: “Στείλε μου όταν φτάσεις ματάκια μου”…