Τώρα τελευταία απέκτησα μια καινούργια συνήθεια… Αντί να βγαίνω στην μπροστά βεράντα του σπιτιού μας να κάθομαι, επιλέγω την πίσω… Ήταν άλλωστε η αγαπημένη μας… Μπορεί η κοντινή θέα να μην είναι η καλύτερη αλλά η θέα των χωριών στο Πήλιο σε αποζημιώνει… Ιδιαίτερα το βράδυ με τα φώτα τους να τρεμοπαίζουν είναι πολύ όμορφα… Θυμάσαι…
Άλλωστε σ’ ένα από αυτά τα χωριά περάσαμε κάποιες ξεχωριστές στιγμές… Στο πρώτο σου ταξίδι εδώ, Κυριακή μεσημέρι, ήπιαμε τα τσιπουράκια μας παρέα με κάποιους ιδιαίτερους ανθρώπους για μένα… Όσο θυμάμαι την αγωνία σου… Τις τελευταίες 3 εβδομάδες, από εκείνη την Κυριακή που σε είδα για τελευταία φορά, θυμήθηκα πάρα πολλές ξεχωριστές για μένα στιγμές… Όχι απαραίτητα στιγμές – ορόσημα στη σχέση μας, μα και στιγμές μικρότερες ίσως αλλά στιγμές που έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη μου…
-Στο super market όταν κλεφτά έτρωγες μια (ή και παραπάνω) ελίτσα… Άλλες φορές σου έλεγα “σε βλέπω!!” κι άλλες φορές το γευόμουν στο φιλί σου…
-Παγωμένες μπύρες στη βεράντα… Απόλυτα χαλαροί ν’ απολαμβάνουμε τη μπύρα μας… Από ένα σημείο και μετά εσύ σ’ ένα παγωμένο ποτήρι κι εγώ πάντα από το μπουκάλι.
-Τα τσίπουρα με το παιδί μας… Μια φορά το έχουμε κάνει αν θυμάμαι καλά… Μας είπε “μου λείψατε παιδιά”… Και την περισσότερη ώρα εσείς μιλούσατε κι εγώ σας χαιρόμουν…
-Το μαχαίρι στα γενέθλιά σου… Στη βεράντα μας… Όσο θυμάμαι την απορία στο πρόσωπό σου όταν στο έδωσα… Φυσικά και όλα όσα είδα σ’ αυτό όταν άνοιξες το δέμα…
-Σινεμά με το παιδί μας… ¨Εκπαιδεύοντας το δράκο σας”… Εγώ φορώντας τα γυαλιά σου μιας και είχα ξεχάσει τα δικά μου κι εσύ δίπλα – δίπλα με τον μικρό με ατελείωτο μπούρου – μπούρου…
-Στον καναπέ μας με τα ποδαράκια σου πάνω στα δικά μου να στα τρίβω… Ίσως η πιο τρυφερή στιγμή στη σχέση μας… Μια στιγμή που κάθε φορά μας έφερνε και πιο κοντά…
-Την πρώτη φορά που σε είδα να μπαίνεις στο τζιπ… Μια από τις στιγμές που έφερε στη σχέση μας άπειρο γέλιο… Για μια σταλίτσα στεκόσουν και κοιτούσες γύρω σου ψωνάρα μου…
-Το πως κρατιόσουνα όταν σε πήγαινα στη Λάρισα με τη βροχή… Κι όχι μόνο τότε, το έκανες πολλές φορές και κάθε φορά σε καταλάβαινα, άσχετα που δεν παραδεχόσουν ότι το έκανες…
-Το ότι στην Αθήνα αποκτήσαμε ένα μαγαζί που το λέμε “η μπυραρία μας”… Αν και πήγαμε σε πολλά μαγαζιά στην Αθήνα, αυτό το κάναμε δικό μας… Αν και ποτέ δε μάθαμε τη διεύθυνση… Δεκελείας λίγο πριν το Δημαρχείο…
-Εδώ και 3 χρόνια πάντα κάνουμε το πρώτο μας μπάνιο στην Κάδη. Στις ξαπλώστρες μας, παγωμένη μπύρα και καλό φαγητό μετά… Αλλά πριν απ’ όλα αυτά διστακτικά να μπαίνουμε στη θάλασσα… Κρυουλιάρηδες… Αν και φέτος νομίζω ότι ήταν πιο ζεστή από κάθε άλλη φορά…
-Την αγωνία μας όταν βλέπαμε τον τελικό του Κυπέλου Ελλάδας. ανατροπές του σκορ και φυσικά τα πέναλτι… Δίπλα – δίπλα να ζούμε κάθε στιγμή… Αγκαλιές στα γκολ και φυσικά στο τέλος με το πέναλτι του Νικοπολίδη…
-Στα Χριστουγεννιάτικα τσίπουρα του 2008 λίγο μετά την πρώτη μας συνάντηση… Είχα αρχίσει να βρίσκω πάλι τον εαυτό μου… Πείραζα τους πάντες και αυτοσαρκαζόμουν… Πήρες τηλέφωνο και σου είπα ότι όλο αυτό οφειλότανε σε σένα… Όπως περίπου ένα μήνα πριν όταν σου είπα ότι κανένας δεν μπορούσε να βγάλει το χαμόγελο από το πρόσωπό μου, ένα χαμόγελο που εσύ το είχες βάλει εκεί!!!
-Φυσικά οι “γεμάτες νόημα” συζητήσεις μας όταν είχαμε πιεί… Χικ… Ιδιαίτερα εκείνη μετά τα μεσημεριανά τσίπουρα κοντά στο σπίτι μας… Είχαμε πιεί από 6 ο καθένας… Τί άκουσαν εκείνοι που έμεναν εκεί που είχαμε παρκάρει… Αλλά και οι συζητήσεις σχετικά με το που θα βάζαμε την κατσικούλα μας…
-Όταν κάνοντας ότι κοιμάμαι να ετοιμάζεστε με το παιδί μας για ψάρεμα στην Αλόννησο. Αν μπορούσατε να με δείτε θα βλέπατε απλά ένα μεγάαααααλοοοοο χαμόγελο…
-Όταν κατεβήκαμε και ψωνίσαμε ψάρια το πρωί στην παραλία… Όπως πάντα έπιασες κουβέντα με τους ψαράδες… Εκείνες οι λίγες αλλά ανεκτίμητες στιγμές στο παγκάκι… Η ανυπομονησία να έρθω σπίτι να φάμε…
-Κοκκινομάλλα είναι
-Οι στιγμές σ’ εκείνο το μπαλκόνι στην Παλιά Πόλη της Αλοννήσου. Η φώτο τα λέει όλα…
-Κάτι όμως που σίγουρα βρίσκεται κοντά στην κορυφή είναι το δαχτυλίδι… Η προσπάθεια να βρω το κατάλληλο (η Λένα μου είπε το οκ)… Να έρθει στην ώρα του… Το πως θα στο έδινα… Πού μου ήρθε αυτό για την αφίσα όταν βρήκες την κόλλα στο κρεβάτι μας ούτε που ξέρω… Ήθελα να στο δώσω το πρωί όταν θα ξυπνούσαμε αλλά δεν κρατήθηκα… Τα υπόλοιπα τα ξέρεις…
Αλλά και αυτή η γλυκιά ρουτίνα που είχαμε αποκτήσει… Τις καθημερινές που ήμουν εδώ ένα τηλέφωνο το πρωί, μια καλημέρα και γλυκόλογα… Μηνύματα το πρωί όσο μας επέτρεπε η δουλειά… Τηλέφωνο φεύγοντας από τη δουλειά με το Νίκο να με δουλεύει για τον τρόπο που σου μιλούσα, με τόσα γλυκόλογα… Από το σπίτι μετά με το την κούραση να σε κυριεύει αφού είχες “λειτουργήσει” όλο το πρωί και τα ματάκια σου να νυστάζουν… Τηλέφωνα, μηνύματα κι MSN το απόγευμα και πολύ κουβεντούλα το βράδυ μέχρι μια γλυκιά καληνύχτα… Όταν ήμουν εκεί σχέδια κι αγωνία για τη συνάντηση μας το βράδυ με πολλά μηνύματα μέχρι να βρεθούμε… Τα ΣΚ που είχα το παιδί μας μηνύματα αλλά και συγκρατημένα τηλέφωνα για να μη μας καταλάβει… Όταν ήμασταν μαζί… Χωρίς σχόλια… Απλά υπέροχα… Τέλεια… Χωρίς ρουτίνα παρά μόνο τα τσίπουρα της Παρασκευής το βράδυ… Μια ρουτίνα με την υπέροχη έννοια της λέξης, αγαπημένη…
Είναι σίγουρο ότι έχω παραλείψει πάρα πολλά… Όμως καταλαβαίνεις ότι τις στιγμές αυτές το μυαλό μου δεν λειτουργεί καλά… Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς εσένα έρωτά μου…
Υ.Γ. Η φώτο στην αρχή άσχετη με το κείμενο αλλά ξέρω ότι σου αρέσει ματάκια μου… Όσο για την ακριβώς από κάτω νομίζω ότι σου ταιριάζει… Βατραχοπέδιλα με τακουνάκια… Να τα δίναμε στη φιλενάδα να βάλει και μερικά Swarovski… Μια χαρά!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου