Ένα όνειρο…

Σάββατο πρωί… Η γλυκιά σου φωνή με ξυπνάει λέγοντάς μου ότι ξεκίνησες, μάλιστα θα έφτανες νωρίτερα απ’ ότι υπολογίζαμε… Ξεκίνησα…Βιαζόμουνα να φτάσω αλλά δίσταζα, φοβόμουνα συνάμα… Σ’ όλη τη διαδρομή περνούσαν από το μυαλό μου πολλά… Οι πρώτες στιγμές αλλά και ολόκληρο το Σαββατοκύριακο… Σκέψεις, διάλογοι, ερωτήσεις, απαντήσεις… Τελικά έφτασες λίγο νωρίτερα… Αγχώθηκα, δεν ήθελα να είσαι μόνη… Έφτασα, πάρκαρα πρόχειρα, σε είδα να έρχεσαι… Πανέμορφη… Μια τεράστια αγκαλιά κι ένα ατελείωτο φιλί… Από εκεί και μετά όλα άλλαξαν…

Υπήρχαμε μόνο εμείς και όλα όσα ερέθιζαν τις αισθήσεις μας… Πάνω απ’ όλα όσα προκαλούσαμε ο ένας στον άλλο… Η πρώτη εντύπωση από το μέρος… ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ… Το ξενοδοχείο, το δωμάτιο, τα λουλούδια… Εικόνες, χρώματα, μυρωδιές… Πάθος και πόθος… Αυτή η απίστευτη αίσθηση ολοκλήρωσης όταν είμαστε αγκαλιά στο κρεβάτι… Τα μάτια σου… Η αγκαλιά σου… Όλα…

Η συνέχεια ονειρική… Γεύσεις, μυρωδιές, εικόνες συνεχίζουν να μας κατακλύζουν, να μας γεμίζουν… Κάθε εξωτερική παρεμβολή μας ενοχλεί, δεν θέλουμε κανέναν στον κόσμο μας… Το μέρος πανέμορφο, ρομαντικό… Ανακαλύπτουμε γωνιές πανέμορφες, τις εξερευνούμε, γευόμαστε τις γεύσεις τους… Σάββατο βράδυ φαγητό, μια εμπειρία από μόνο του… Μακάρι να μας έλεγαν τη συνταγή για τη σάλτσα… Μετά ποτάκια σε 2 εντελώς διαφορετικά μέρη, διαφορετικά αλλά και τόσο όμορφα το καθένα με το δικό του τρόπο… Μετά στο κρεβάτι μας… Το κάναμε δικό μας με τον τρόπο μας, στο μυαλό μας… Ξυπνούσα και σ’ έβλεπα να κοιμάσαι κι σε χάζευα… Ξυπνήσαμε μαζί… Πάλι χάθηκα στα μάτια σου…

Πρωινό και βόλτα δίπλα στη θάλασσα, στο αγαπημένο μας μέρος… Περιττό να περιγράψω όλα όσα ακόμη ζήσαμε, τα ξέρεις… Τα βιώσαμε μαζί… Κάποια πράγματα ας μείνουν για εμάς, εμείς ξέρουμε το τι νιώσαμε… Καφεδάκι δίπλα στη θάλασσα, σαν της γάτες (αχχχ…) που λιάζονται στον ήλιο… Βόλτα στα στενά της πόλης για ψώνια και αναμνηστικά… Παιχνίδι με τις πάπιες… Επιστροφή στη φωλίτσα μας… Σε λίγο έπρεπε να την αφήσουμε κι αυτό βάραινε τις καρδιές μας…

Ένα μήνυμα ήρθε ν’ αλλάξει τα πάντα… Σιγά σιγά η σκιά του, η αλήθεια του, μας βάραινε… Επιστρέφοντας ανακάλυψες τη διαδρομή, το τοπίο… Όταν ερχόμασταν είπες δεν είχες προσέξει τίποτε… Περίπου 1 ώρα περιμέναμε το λεωφορείο που θα σ’ έπαιρνε μακριά μου κι όσο περνούσε η ώρα όλα άλλαζαν… Τα ματάκια σου σκοτείνιαζαν, ήταν πελαγωμένα όπως μου είπες… Δεν ήξερα τι να κάνω, τι να πω… Ο φόβος, πιο ορμητικός και πιο βαθύς, φώλιαζε στη καρδιά μου όλο και περισσότερο… Ήθελες να φύγεις, αναζητούσες το λεωφορείο… Όχι για να φύγεις μακριά μου, να ξεφύγεις από τη στιγμή…

Όμως… Όμως όλα αυτά είχαν μείνει ανεξίτηλα χαραγμένα στην καρδιά μας και στην ψυχή μας… Οι κρίνοι που στολίζουν το σπίτι μας φέρνουν τη μυρωδιά των στιγμών που ζήσαμε… Επιλέξαμε ασυναίσθητα να κάνουμε κάτι άλλο από αυτό που “έπρεπε” να κάνουμε… Οι καρδιές μας επέλεξαν… Όλα θα γίνουν… Δεν ήταν η ώρα, δεν ήταν το μέρος για να γίνει… Ένα δίλημμα όμως υπάρχει… Μέχρι τώρα στο μυαλό μου υπήρχε εκείνο το μικρό εκκλησάκι στην παλιά πόλη στην Αλόννησο για να παντρευτούμε, στο είπα όπως θυμάσαι… Τώρα υπάρχει κι άλλη επιλογή… Σε νυφικό κρεβάτι κοιμόμασταν άλλωστε… Τυχαίο;

Σε θέλω εδώ… Στη ζωή μου… Στο σπίτι μας…

Σ’ αγαπάω γυναίκα μου… Άπειρα πολύ πολύ…

Υ.Γ.1 Σ’ ευχαριστώ για όλα φιλενάδα… Δεν ξεχνάω…

Υ.Γ.2 Ελπίζω το βιβλίο να σου αρέσει… Όπως και να ‘χει ότι έγραψα σ’ αυτό είναι μέσα από την καρδιά μου γατούλα μου…